Redactioneel - Kerk in Stad nr. 10

Beste lezer,

 

Zou het een algemeen menselijk trekje zijn dat je jezelf altijd jonger inschat dan dat anderen jou zien? En dan bedoel ik dat niet zozeer qua uiterlijk (alhoewel ik mijzelf er bijna altijd jonger uit vindt zien dan leeftijdsgenoten op tv, maar dat zal wel een aanmatigende arrogante houding zijn) maar meer hoe je je voelt. Ik voel me nog altijd jong zal ik maar zeggen, geen meisje meer, dat niet, maar toch een soort van jonge vrouw. Terwijl ik in principe al behoor tot de doelgroep van 50+. Misschien is dat wel een gezond soort overlevingsmechanisme: jezelf jonger denken dan je bent, en daar dan ook maar naar handelen.
Vergeleken bij de generatie boven mij ben ik enorm goed met de computer en de smartphone. Ik mail, app, typ, google en swipe me de hele dag een slag in de rondte, en dat gaat heel gemakkelijk. Maar als mijn nichtje van 21 dan op bezoek komt en wat dingen op haar telefoon laat zien, dan voel ik me toch weer enigszins bejaard.
Waar ik, ondanks mijn al gevorderde leeftijd, heel goed mee om kan gaan, is de Kerk in Stad app en de Kerk in Stad website. Als ik eens zo hier en daar informeer heeft nog lang niet iedereen een kijkje genomen. Let wel, dat is ook absoluut niet verplicht. En eerlijk gezegd bieden de app en de site ook niets extra’s ten opzichte van het papieren blad, in de zin van spelletjes of live chats met de redactie ofzo. Maar, nu u met dit mooie weer misschien wel eens vaker van huis bent, de app en de site bieden u wél de mogelijkheid Kerk in Stad op afstand te lezen. Of u nu in uw tuinhuisje op Piccardthof zit, of in een hotel in Sydney. Ik noem maar wat. Dát biedt de app dus als extra!
Intussen lees ik zelf ook nog steeds liever het papieren blad, ook mijn landelijke krant (die ik ook digitaal kan ontvangen). Maar als ik straks in mijn tentje uitkijk over de zee, ga ik ‘m toch lezen op de I-pad.
De digitale wereld heeft toch echt wel voordelen. Nadelen ook, maar daar gaat het nu even niet over.

 

Ik wens u namens de redactie goede pinksterdagen.

 

Mariska Jeuring