Lui want christen

Tijdens de lessen filosofie op onze openbare middelbare school, voerden we geregeld discussies over geloof. Tegen theïsten werd dikwijls het argument ingebracht dat ze alles wilden verklaren en het daarom nodig hadden in een god te gelovigen die alles bedacht en gemaakt had. Inmiddels ben ik er achter dat voor mij eerder het tegenovergestelde geldt: juist omdat ik in God geloof, hoef ik niet alles te weten en te bepalen, maar kan ik mij (tot nog toe) in vertrouwen overgeven aan het leven, met alle fikse vraagtekens die daarbij horen.

Anne Nijland

In oktober verwachten mijn man en ik ons kindje. Als het aan onze eigen planning had gelegen, hadden we al een tweede spruit op deze aarde rondlopen, maar dat soort zaken laten zich zoals vele andere, moeilijk bepalen. Sommigen om mij heen maakten zich wel bezorgd: Was ik er niet teveel mee bezig? Hield ik het nog uit? Maar gek genoeg groeiden bij mij met de tijd de rust en het vertrouwen: onze tijd zou nog wel komen, en als niet, we hebben in ieder geval elkaar. Bovendien, het gemakzuchtige van mijn geloof is dat, mochten situaties misgaan, ik bij voorbaat vertrouw op kracht om uiteindelijk weer uit de put te komen. Of zoals mijn moeder het eens zei: je krijgt kracht naar kruis.

Zo kwam ik op de gedachte dat ik door mijn geloof in God, bijzonder lui ben als het gaat om me zorgen maken. Natuurlijk kan ik me om genoeg zaken druk maken. Maar om grote zaken als zwangerschap, geboorte, een onbestemde toekomst, nee. Ik moet almaar denken: het is niet aan ons, we hebben niet alles in de hand en stel dat het misgaat dan ben ik niet alleen. Het geeft rust. Natuurlijk, als ik niet mijn best doe, gebeurt er niets, maar als niet gebeurt wat ik voor ogen heb, dan overkomt mij tot op heden het gevoel van ‘wat de toekomst brengen moge …’.

Heel lui en waarschijnlijk behoorlijk naïef, maar o zo rustgevend