Een kleurrijk palet

Vorige week hebben we onze jongste zus begraven, in Leeuwarden. Ze was 62 jaar, veel te jong natuurlijk. De kanker sloeg genadeloos toe, na een periode van hoop en goede verwachtingen. Man, vier kinderen en veertien kleinkinderen blijven achter. En een grote kring van familie, en vrienden om hen heen. Nergens anders wordt zo duidelijk wat iemand voor anderen betekend heeft.

Jan Wijbenga

Ze behoren tot de Volle Evangeliegemeente Opstandingskerk in Leeuwarden, maar die kerk was te klein. De samenkomst was in de grote Stadskerk de Wijngaard in Leeuwarden, een Vrije Baptistengemeente ooit opgericht door Orlando Bottenbley. Een band zong en speelde opwekkingsliederen. Het was om meerdere redenen een bijzondere, en nog niet eens zo verdrietige viering. Ze was immers naar haar Heer gegaan, waar ze de laatste tijd zo naar verlangde. En ze zou het daar beter krijgen, in de nabijheid van haar steun en toeverlaat Jezus.

De viering zelf zette me later aan het denken. Binnen ons grote ouderlijk gezin zijn we kerkelijk gezien verschillende richtingen opgegaan. De keus is dan ook overweldigend, zeker in de steden, en sinds niet alleen de kiezer maar ook de gelovige op drift is, zoeken we iets dat goed bij ons en ons leven past. Daar is niks mis mee. Waar twee of drie mensen samenkomen in zijn naam, daar is de Heer. De godsbeelden mogen verschillen, maar God biedt maatwerk. Ieders relatie met God is immers een persoonlijke, en je kiest de geloofsgemeenschap die bij jouw beleving past.

Ook de Protestantse Gemeente in Groningen (PGG) is op zoek en wel naar een toekomstbestendige koers. We zijn gestart met een traject om te komen tot een nieuw beleidsplan. Het oude (2016-2019) loopt dit jaar af. Het College van Diakenen (CvD) is met een eigen plan bezig. Natuurlijk wordt dat goed op elkaar afgestemd, al zijn er verschillende verantwoordelijkheden. Er vinden gesprekken plaats met wijkkerkenraden en andere in- en externe organisaties. Centrale vraag is niet hoe we met de krimp omgaan, maar wat we als een wenkend perspectief zien voor de PGG en vooral ook voor de diverse wijkgemeenten. Hoe willen we in 2025 Kerk in Stad zijn? Wat zijn de pareltjes die we nu al zien, mooie en vaak nieuwe activiteiten die het in zich hebben om te groeien? Gaat het om gebouwen of om activiteiten? Gaat het om veel leden, of om wie we zijn en wat we doen?

Zo’n plan kun je zien als een verplicht nummer, maar zo ziet de PGG dat niet. We mogen met zijn allen even dromen wat onze ideale geloofsgemeenschap is. Voor onszelf, maar juist en vooral ook voor de jonge generaties. Er is niets om je voor te schamen. We kunnen iets betekenen voor elkaar, maar ook voor anderen. Steeds meer werken we samen met mensen en organisaties in de stad en in de eigen wijk. Natuurlijk, het zal met minder geld moeten. En vernieuwing zal heus niet de tekorten oplossen. Maar toch: kunnen we nog toekomstgericht denken, de kernkwaliteiten van iedere wijkgemeente benoemen en uitbouwen en ook stedelijk iets toevoegen? Allemaal vanuit de gedachte dat onze relatie met God daarbij heilzaam werkt.
Veel andere kerken doen dat ook. Geeft niet - wij zijn de PGG. Een kleurrijk palet in een kleurrijk landschap van Stad-Groninger kerken.