Uit deze editie:

content image

Kerk in Stad - Jaargang 19, nr. 13

Beste lezer,

Alhoewel in zekere zin de komkommertijd alweer is aangebroken, werd er toch weer meer dan genoeg kopij afgeleverd op het adres van Kerk in Stad. Nee, we mogen niet klagen over tekorten daarin. Waarbij het altijd weer hopen is dat de opmaker het allemaal zodanig in elkaar puzzelt dat het past. En dat is weer gelukt, ziehier het resultaat.

Even over onze geliefde Stad, ons Groningen. Eén van de vele voordelen van het wonen in deze stad is de aanwezigheid van twee goede ziekenhuizen. Niet dat ik u toewens dat u daar veel gebruik van moet maken, maar als het nodig is zijn ze er toch maar. In deze ziekenhuizen wordt niet alleen gewerkt aan de fysieke gezondheid, maar ook aan, om het zo maar te zeggen, het geestelijk welbevinden. En laat nu net in dit nummer een geestelijk verzorger van beide ziekenhuizen aan het woord komen: in het theologisch artikel en, geïnterviewd door één van onze redacteuren, in Kerk en Samenleving. Hoewel er natuurlijk ook overeenkomsten zijn, de werkomstandigheden van een geestelijk verzorger in het ziekenhuis zijn toch ook weer echt anders dan die van een gemeentepredikant. U leest er over in dit nummer.

Verder wil ik u nog op twee artikelen wijzen: een interview met twee organisten ter gelegenheid van het gerestaureerde Timpe-orgel in de Nieuwe Kerk (waarvoor op vrijdag 15 juni een feestelijke bijeenkomst was) én wederom een prachtige poëziebespreking van Marian Knigge, over het gedicht ‘Het leven in juni’. Dat kan nog net vandaag, en anders evenzogoed in juli.

Dit nummer is een nummer voor drie weken. Het laatste nummer voor de zomervakantie verschijnt op zaterdag 21 juli en dan gaat Kerk in Stad ook even met vakantie.

Veel leesplezier gewenst.

Mariska Jeuring

content image

Waar het misschien wel begint

Midden in de Syrische burgeroorlog een orkest beginnen met kinderen van 3 tot 7 jaar. Dat is wat de celliste Karoun Baghboudarian deed, die vorige week afstudeerde aan het conservatorium in Groningen. Ze vluchtte met man en kind uiteindelijk voor het oorlogsgeweld, kwam in Nederland terecht en startte in haar voorlopige woonplaats Marum ook een Kiddy orkest. Ze ontwikkelde haar eigen lesmateriaal door goed te luisteren naar de jonge kinderen, wat ze begrepen, wat ze aanvoelden, waar ze blij van werden, wat ze snapten. Dat leverde uniek nieuw lesmateriaal op, met foto’s, tekeningen, games. Ze liet mooie voorbeelden zien, en speelde ontroerend mooi cello.

Jan Wijbenga

Zo’n orkest bestond nog niet in Nederland. Karoun onderzocht of het uitmaakt of je in Syrië of in Nederland kinderen op deze manier vertrouwd maakt met muziek. Ze komt ook in Nederland tot verrassende resultaten. Al in Syrië werd haar filosofie bevestigd dat je via de muziek al op zeer jonge leeftijd kinderen een waardevolle vorming meegeeft. Muziek en zang uit alle landen in allerlei talen: het maakt je sterker en socialer. Kinderen groeien, hebben plezier, leren discipline en samenwerken. Nederlandse ouders bevestigen dat. Muziek verbindt en verrijkt de persoonlijke ontwikkeling, ook die van kleine kinderen al. Het draagt bij aan hoe je later in het leven staat. Er loopt nu ook al een programma op de Borgmanschool: de Cello als welkom.

Een dag later kwamen kinderen zelf aan het woord. Vijf tienermeiden met verschillende achtergronden ontvingen in de Martinikerk tijdens het jubileum van INLIA een Levende Steen, een grote baksteen (kloostermop?) voor mensen die zich op een bijzondere manier inzetten voor vluchtelingen. Die eer was er ook voor Toni (15) uit Amsterdam, zoon van een Chileense vluchteling, die al jaren inzamelacties organiseert voor vluchtelingen in Calais. De vijf meiden laten zich horen in het publieke debat over vluchtelingen, en zoeken politici op waaronder Kamerleden om met hen te praten over oplossingen. ‘Het is niet zo ingewikkeld’, zei een van hen, ‘wij hebben genoeg ideeën, maar wij hebben niet de macht. Politici zijn slechte beslissers.’ Dat legt meteen de vinger op de zere plek.

Ook terrorismedeskundige Beatrice de Graaf, die net de Spinozapremie heeft ontvangen, heeft iets met kinderen. Bij haar jongste onderzoek werkt ze samen met jongeren aan een mobiele website, die begrijpelijke kennis oplevert over veiligheid, conflicten en terrorisme. In het basis- en voortgezet onderwijs wordt vaak gesproken over dit maatschappelijk vraagstuk, maar zonder de feiten te kennen. De opgave voor kinderen en jongeren is om feiten en mening te onderscheiden, en daarmee het oordeelsvermogen te versterken. Daarvoor heeft ze de jongeren zelf nodig om aan te sluiten bij hún leefwereld.

Opvoeden is je kinderen vertellen wat ze moeten doen of laten. En hen voorleven, het goede voorbeeld geven. Kinderen kunnen echter met verrassende nieuwe invalshoeken komen, die wij al gauw als niet realistisch beschouwen. Kinderen hebben recht van spreken, ze zijn kwetsbaar. Het kinderrechtenverdrag van de Verenigde Naties is het meest ondertekende verdrag ter wereld.
Maar doen we hen wel voldoende recht? Er staan steeds vaker zelfbewuste kinderen op die een rol opeisen, ook in het vluchtelingendebat. Soms door in stilte goede werken te doen, soms door beïnvloeding van politici en opiniemakers. Ze staan in een mooie traditie. Zoals ook INLIA als jonge organisatie destijds tegen de tijdgeest en de wet in acties startte, uit humanitaire overwegingen. Wie terugblikt ziet dat hiermee uiteindelijk veel bereikt is. INLIA en de aangesloten kerken zijn van een ergerlijke actiegroep tot een gerespecteerde organisatie geworden, die nieuwe vormen van opvang creëert, juist voor de moeilijke gevallen die letterlijk tussen wal en schip vallen.

Het begint vaak bij enkelen. God geeft ons geen stenen, heeft ook geen gebouwen nodig. Hij geeft ons mensen, levende stenen waarop de samenleving verder kan bouwen. Grote en kleine mensen, mensen met principes en een missie. Met een hart dat niet versteend is, maar op de goede plek zit.
Vluchtelingen zijn per definitie kwetsbaar, kinderen helemaal. Wie met hen solt traumatiseert ze nog een keer extra.
Is dit een soft verhaal? Nee, het is ijzersterk, want het is Gods verhaal met mensen. Ja, misschien zelfs bij kinderen. Wie daardoor geraakt wordt kan niet aan de wal blijven staan. I do care, do U?

 

Meer lezen? Een abonnement of 3 gratis proefnummers zijn zo geregeld.
Kerk in Stad is zowel digitaal als op papier te lezen.

Wat kunt u vinden in deze editie?

  • Waar het misschien wel begint – Jan Wijbenga
  • Een theologisch artikel over Vertrouwen – ds. Matthy Bijleveld
  • Een interview met een geestelijk verzorger van het Martiniziekenhuis – Reinder de Jager
  • Een boekbespreking over Alleman van Philip Roth – Reinder de Jager
  • Column
  • Agenda
  • Wijkberichten
  • De kerkganger
  • Kerkdiensten