De grond onder onze voeten

Als ik deze Bij de tijd schrijf, is er de afgelopen dagen van alles gebeurd rond de aardbevingsproblemen in Groningen. Het begon in het weekend dat achter ons ligt. Het dagblad Trouw onthulde dat Shell in de zomer van vorig jaar z’n formele aansprakelijkheid voor wat de NAM doet en laat, had ingetrokken. Alom verontwaardiging over een dergelijke juridische manoeuvre van dit ‘koninklijke’ bedrijf. Is dit nu maatschappelijk verantwoord ondernemen? Shell probeert inmiddels al dagenlang te verklaren dat ze echt eraan mee zal werken dat alle schade als gevolg van de aardgasbevingen betaald zal worden.

Tiemo Meijlink

Dan is er sinds gisteren – woensdag 31 januari – eindelijk een schadeprotocol. Het heeft lang op zich laten wachten. Sinds maart 2017 liggen alle schadeprocedures stil, omdat dat protocol kennelijk geen prioriteit had bij onze overheid. De kabinetsformatie zou een en ander vertraagd hebben, aldus premier Rutte een paar weken geleden. Heel de BV Nederland kan blijven functioneren tijdens kabinetsformaties, inclusief allerlei ingewikkelde procedures die ons land kent, maar een schadeprotocol kan niet worden opgemaakt ... Het is overigens volgens de officiële typering een ruimhartig protocol geworden waarmee op korte termijn veel schadegevallen kunnen worden afgehandeld. Laten we hopen dat de gedupeerden eindelijk op een toereikende manier tegemoet worden gekomen en dat hun schade nu vlot hersteld wordt.

Op de dag dat ik dit schrijf, wordt dan bekend dat na de beving bij Huizinge in augustus 2012 de staat tegen adviezen van het Staatstoezicht op de Mijnen in, juist extra naar gas is gaan boren. Oud topman van het Staatstoezicht noemt dat een ‘meedogenloos besluit’ van het kabinet. De Rijksvoorlichtingsdienst heeft inmiddels weersproken dat het zo gegaan zou zijn. Maar geeft toe dat het anders had gemoeten en dat dat ook zou zijn erkend door de regering. Je krijgt de indruk van een cynische inschatting destijds door onze regering: Laten we nog zo veel mogelijk uit de Groninger grond peuren voordat het niet meer kan als gevolg van allerlei schadegevallen en daarmee samenhangende maatschappelijke verontwaardiging.

Het was me dus de week wel tot nu toe, waar het gaat over de aardbevingen in stad en ommeland. En het is nog maar donderdag als ik dit schrijf. Dit zo zwaar ‘beproefde land’ noemde Huub Oosterhuis onze provincie tijdens zijn slotwoord in de Martinikerk. In een bomvolle kerk werden 20 Psalmen vrij van zijn hand gezongen door het Koor voor nieuwe Nederlandse religieuze muziek onder leiding van Antoine Oomen. ‘Wij zingen de monsters weg’ was de titel van het liedprogramma in de Martinikerk. Heel toepasselijk! Laten we hopen dat de monsters inderdaad verdwijnen en er goede machten voor in de plaats komen.

Elders in dit nummer wordt een voorstel gepresenteerd van het Platform Kerk & Aardbeving. Het platform denkt aan het vormen van een team van geestelijke verzorgers om mensen die gedupeerd zijn en als gevolg daarvan in geestelijke nood verkeren, te kunnen bijstaan. Het zou goed zijn als dat voorstel op korte termijn wordt omgezet in realiteit, lijkt mij. Vergoeding en herstel van materiële schade is volstrekt noodzakelijk. Maar de andere kant van het verhaal – je leven weer op orde krijgen – is evenzeer belangrijk. Dat mensen weer stevige grond onder de voeten krijgen.