Apocalyps?

De laatste zondag van het kerkelijk jaar valt op zondag 24 november. Op het leesrooster dat in vele kerken wordt gevolgd, staat dan Lucas 21:5-19 aangegeven. Wat ons daar wordt verteld, stemt niet vrolijk. Dreigend en zwaar komen de woorden over. Jezus spreekt over oorlogen, epidemieën, rampen in het groot en conflicten in de persoonlijke sfeer. Daar lijkt geen ontkomen aan, al belooft Jezus in het Evangelie dat geen haar van ons hoofd verloren zal gaan. Maar dan dienen zijn hoorders wel standvastig te zijn, dat wil zeggen: trouw te blijven aan zijn woorden.

Dr. Simon W. Bijl

Momenteel beleven we ‘apocalyptische’ tijden. Onze wereld laat een beeld zien vol chaos en conflicten. Niet alleen ver van ons vandaan, maar ook dichtbij heerst verwarring, angst en dreiging. Mensen ervaren onveiligheid in hun bestaan, belangen van groepen komen tegenover elkaar te staan en mensen voelen zich niet gehoord en gezien bij hun problemen. De overheid komt besluiteloos over, want oplossingen kosten geld en eisen het maken van keuzes. Want welke beslissingen men ook zal nemen, er zal altijd geklaagd worden door hen die menen het meest getroffen te worden.

De lijst van spanningen in de maatschappij is groot: de boeren eisen ruimte op en de mensen uit het onderwijs willen meer armslag en geld. De zorg voor jongeren en ouderen vertoont allerlei leemtes en tekorten. De mensen in de bouw, de hoveniers en de ‘verwarde’ medemens vragen om aandacht voor hun problemen. Daarnaast hebben we nog de asielzoekers, de ISIS-moeders met hun kinderen die terug willen komen en een samenleving die haar samenhang verloren lijkt te hebben, zoals de discussie rond de ‘Zwarte Pieten’ laat zien en horen.

Zoals zo vaak wordt er naar de oorzaak gezocht. Mensen wijzen anderen aan als degenen die hun plichten hebben verzaakt, besluiten hebben uitgesteld en gewoon door gegaan zijn alsof er niets aan de hand was. De machteloosheid van veel mensen vertaalt zich uiteindelijk in protesten en soms geweld. Kortom, het beeld van de huidige wereld stemt ons niet bepaald hoopvol voor een goede toekomst voor klein en groot en voor de schepping aan ons mensen toevertrouwd.

Als Jezus een dergelijke situatie beschrijft, roept hij zijn volgelingen op om niet in paniek te raken, maar maatregelen te nemen: begin zelf dat te doen wat nodig is en wat je kunt doen! Dat concreet maken, betekent dit voor de één om zuinig te zijn met grondstoffen, voor de ander om de grond goed te beheren en voor weer een ander om niet alleen eigen belangen in het oog te houden. De huidige situatie vraagt van alle mensen om hun steentje bij te dragen. Ook als de regering blijft aarzelen, kunnen wij burgers van dit land alvast beginnen met datgene te doen wat broodnodig is om Gods wereld meer bewoonbaar en beter leefbaar te maken.

Zondag 24 november sluiten we een kerkelijk jaar af. In vele kerken worden namen genoemd van mensen die ons door de dood zijn ontvallen. Aan de paaskaars worden kleine lichtjes ontstoken. Zondag 1 december begint een nieuw jaar met de aankondiging van de geboorte van diezelfde Jezus die spreekt over dreigende rampen en oorlogen.
Maar dat geweld en onrecht mogen niet het laatste woord krijgen. Jezus’ komen toen en zijn weerkomen eens doen ons zingen en getuigen van vrede voor allen en alles. Dat geeft de angstige burgers van nu moed en vertrouwen om alvast te beginnen aan een betere wereld.