content image

Kerk in Stad: hét kerkblad van Groningen 

Kerk in Stad is het informatie- en opinieblad van de Protestantse Gemeente Groningen. Het informeert u over het kerkelijk leven in de stad Groningen, maar ook over kerk en geloof in Nederland en in de wereld. Niet alleen in de vorm van wijkberichten van de diverse (PKN) kerken, maar ook door middel van achtergrondartikelen, het actuele nieuws, interviews met interessante stadjers, boekbesprekingen, columns en nog veel meer.

Met Kerk in Stad blijft u op de hoogte van een gemeente die bruist van de activiteiten, van de mensen daarachter en van geloven met je hoofd, hart en handen.

Kerk in Stad verschijnt tweewekelijks en is een uitgave van Stichting Kerkblad Protestantse Gemeente Groningen.

Cijfers PGG en Diaconie

In nummer 12 (2020) van dit blad publiceerden wij de jaarcijfers van de PGG en van de diaconie. Helaas bleken de grafieken wel keurig en kleurig te zijn, maar waren de bijschriften door de priegeligheid vrijwel onleesbaar. Daarom hier de PDF van die bladzijden - op de computer kunt u die wel uitvergroten. U vindt deze PDF hier.

Smartphone of een tablet?
U kunt Kerk in Stad nu ook via een APP lezen. Te downloaden voor Apple producten in de App Store, en voor Android in de Google Play Store.

Redactioneel - Kerk in Stad jaargang 21 nr. 17

17-09-2020

Beste lezer,

Ora et labora, heet de oude regel. Bidden en werken. Dat doen we in de kerk nog steeds. Maar soms gebeurt er iets heftigs, zoals de brand in Moria, en weten we even niet wat we moeten doen.

Nick Everts schrijft in Kerk en Samenleving hoe de ramp kerk én samenleving uitdaagt om verantwoordelijkheid te nemen. Niet alleen om de slachtoffers van het verbrande kamp op te vangen, maar ook om te voorkomen dat een dergelijke gruwelijke gebeurtenis niet weer voorkomt.

Ds. Pieter Versloot schreef een verslag van de opening van het academisch jaar van de Protestantse Theologische Universiteit met het mini-symposium ‘Theologie in crisistijd’. Uit bijdragen van o.a. terrorismedeskundige prof. Beatrice de Graaf en ethicus prof. Theo Boer bleek de vraag naar wat de kerk uit haar rijke traditie te bieden heeft aan de huidige samenleving. Waarschijnlijk veel meer dan daadwerkelijk wordt aangeboden.

Ik was bij een demonstratie op de Grote Markt om de regering op te roepen meer vluchtelingen uit Moria naar Nederland te laten komen. Zoals een vriend van mij opmerkte: grotendeels een preek voor eigen parochie. Maar toch ook: een zichtbare aanklacht tegen regeringsbeleid en een oproep tot barmhartigheid. Opdat ook onze medemensen in Griekenland de adem krijgen om te bidden en werken.

Vriendelijke groet,
Annejet Fransen
 

Lees verder

Redactioneel - Kerk in Stad jaargang 21 nr. 16

05-09-2020

Beste lezer,

Alle lidmaten van de Protestantse Gemeente Groningen (PGG) en Damsterboord krijgen dit extra dikke nummer van Kerk in Stad. Meestal is dit namelijk een feestelijke tijd van het jaar: de tijd van startzondagen en de aftrap van de najaarsevenementen en -activiteiten. Dit jaar is alles wat onzekerder.

Echter: het is al een paar maanden sinds het begin van de coronacrisis en we passen ons steeds beter aan. Daarom verschijnt er dit jaar tóch een Bezinning en Bezieling met kringen, lezingen en andere bijeenkomsten voor het komende jaar. U vindt een samenvatting in deze editie van Kerk in Stad.

De redactie zit ook niet stil. We hebben deze zomer afscheid genomen van Ria van Dijk, die na maar liefst vijftien jaar trouwe dienst heeft besloten te stoppen met haar redactiewerk. Daarvoor in de plaats kregen wij Nick Everts, in dit blad door Reinder de Jager geïnterviewd als Stadjer. Dit blad hoort bij de PGG en Damsterboord maar de redactie van Kerk in Stad is onafhankelijk, wat betekent dat de verantwoordelijkheid voor de inhoud en koers van het blad bij ons ligt en niet bij bijvoorbeeld de Algemene Kerkenraad. Die ruimte en verantwoordelijkheid willen we graag gebruiken om veel verschillende stemmen een plek te geven. Nick Everts, monastiek pionier van het Stadsklooster en theologisch medewerker van de Pepergasthuisgemeenschap, is daarom een prachtige toevoeging aan onze gelederen.

Ook in Kerk en Samenleving kijken we naar de toekomst, maar dan heel praktisch: wat kunnen we doen om onze kerk(gemeenschap) iets groener te maken? Er zijn veel meer mogelijkheden dan die ik noem, maar hopelijk is het een begin om geïnspireerd te raken en met kleine stapjes te beginnen.

Ds. Anita Akkerman schrijft in ‘Kerk en Theologie’ over de visienota Van U is de toekomst: een document van de PKN waarin concreet vooruit gekeken wordt.

Tot slot: Marian Knigge-van der Schors bespreekt een prachtig septembergedicht van Theo van Baaren. Op naar het nieuwe seizoen.

Vriendelijke groet,
Annejet Fransen
 

Lees verder

Redactioneel - Kerk in Stad jaargang 21 nr. 15

21-08-2020

Beste lezer,

Hebt u een prettige zomervakantie gehad? Velen van u zullen, net als ik, het land niet uit geweest zijn. Dat betekent echter niet dat we de hele zomer niets gedaan hebben.

Misschien hebt u de Schoolkerk in Garmerwolde bezocht. Ons nieuwe redactielid Nick Everts vertelt over dit bijzondere initiatief in Kerk en Samenleving.

Misschien hebt u een goed boek gelezen. Ds. Anita Akkerman heeft een aanrader voor u: Wees niet bang, door de anglicaanse Samuel Wells.

Misschien hebt u de hele zomer het nieuws gevolgd en voelt u zich machteloos door al het onrecht in de wereld. Marieke Laauwen schrijft over haar verlangen naar ‘komkommernieuws’ in haar column: wat zou ze graag willen dat er niets belangwekkends gebeurde en de krantenpagina’s gevuld werden met onzinnieuws.

Misschien hebt u een uitstapje gemaakt naar een plaatselijk monument of een kunstexpositie, zoals het werk van schilderes Annemiek Meijer, dat regelmatig te zien is in de Stefanuskerk in Noorddijk.

Misschien bezocht u het Stadsklooster, om even tot rust te komen en u te bezinnen.

De scholen beginnen weer, veel kerken doen de deuren ook weer open. Op veel plekken klinkt: houd moed. Met Bonhoeffer (Kerk en Theologie) wachten we, hoopvol, op God.

Vriendelijke groet,
Annejet Fransen
 

Lees verder

Redactioneel - Kerk in Stad jaargang 21 nr. 14

07-07-2020

Beste lezer,

Drie keer per jaar wordt Kerk in Stad naar alle leden van de Protestantse Gemeente Groningen en Damsterboord gestuurd, in plaats van alleen naar de abonnees. Dit jaar gebeurt dat één keer extra: dit nummer gaat naar iedereen. We hebben namelijk een vreemde en moeilijke tijd achter ons en waarschijnlijk nog heel wat voor de boeg. Daarom is het goed om aan het begin van de zomervakantie eraan herinnerd te worden dat we allemaal bij elkaar horen: als mensen en als kerken. En natuurlijk om wat te lezen te hebben in die vakantie.

Nick Everts schrijft over corona-moeheid in ‘Bij de Tijd’. Arjen Zijderveld in ‘Kerk en theologie’ over hoop – iets anders dan optimisme. Jan Wijbenga doet verslag van een bijzondere bespreking van diaconaat in Groningen – noodgedwongen een digitale bijeenkomst. En op de jeugdpagina zien we wat de verschillende jeugdgroepen in de afgelopen maanden tóch hebben weten te organiseren.

Pieter Bootsma en Pieter Versloot gingen voor dit nummer op zoek naar wat corona met onze kerken gedaan heeft. Hoe is ons kerk-zijn veranderd? En hoe ziet men de toekomst? Ze interviewden predikanten en voorzitters van verschillende gemeentes en kerkgemeenschappen.

Verder leest u in dit nummer natuurlijk over de zomerdiensten van de komende weken, want Kerk in Stad verschijnt pas weer op 22 augustus. Tegen die tijd kan er weer van alles veranderd zijn, dus houd vooral goed de berichtgeving van uw eigen gemeente in de gaten.

Lieve mensen, ik wens u allemaal een goede, veilige, mooie en gezonde zomer. Over zes weken zijn wij weer terug!

Vriendelijke groet,
Annejet Fransen
 

Lees verder

Redactioneel - Kerk in Stad jaargang 21 nr. 13

24-06-2020


Beste lezer,

We kunnen discussiëren over het ‘oude normaal’ en het ‘nieuwe normaal’, maar wat dat inhoudt blijft onduidelijk. Heel vreemd is dat niet: we zijn altijd in ontwikkeling, dus wat normaal is verandert steeds. De schok is nu natuurlijk dat onze levens absoluut niet veranderden op de manieren die we misschien hadden verwacht in januari, maar op drastische wijze een onbekende richting op schoten. Verandering is niet altijd lineair, en ook niet altijd in de richting van een betere wereld zoals wij die ons voorstellen.

Annelies Noordhof schrijft in Bij de Tijd over een gebeurtenis die een grote verandering in de levens van heel veel mensen betekende: de afschaffing van de slavernij. Op 1 juli, Keti Koti, wordt dit herdacht. De sporen van slavernij zijn immers nog steeds terug te vinden, ook in Groningen.

De kranten staan bol van de verhalen over misdaad, rechtvaardigheid, straf en schuld. Ds. Pieter Versloot schrijft in ‘Kerk en Theologie’ over de biecht (het laatste deel in het drieluik). De biecht is een rafelig, persoonlijk soort verandering: een stap terug naar de gemeenschap voor een schuldige, iemand die het niet verdient.

In Damsterboord heeft een verandering op een wat kleinere schaal plaatsgevonden: daar is onlangs een nieuwe scriba bevestigd in de kerkenraad. Ria van Dijk-Hilberts interviewde stadjer Janny Wieringa.

Wijkgemeente De Bron viert dit jaar haar veertigjarig bestaan. In ‘Kerk en Samenleving’ lezen we dit keer een interview door Reinder de Jager met Ruud van Erp, die vertelt over hoe de gemeente op bijzondere wijze ontstond in een veranderende samenleving.

Zelf schreef ik dit keer een opiniestuk over verandering die ik waardevol acht voor de kerk: meer diverse bestuurslagen. Helaas is dat nog niet zo gemakkelijk in de praktijk te brengen. Maar we kunnen het er in ieder geval over hebben, toch?

Voor de meest actuele veranderingen in uw eigen gemeente kijkt u in de wijkberichten en de kanalen die daar vermeld staan. De kerkdiensten gaan op sommige plekken weer open voor kerkgangers, maar deze verandering gaat niet snel. Wel zorgvuldig. Laten we dat maar als algemeen uitgangspunt nemen.

Vriendelijke groet,
Annejet Fransen
 

Lees verder

Wanneer gaan we weer naar de kerk?

17-09-2020

Onze zoon is bijna wekelijks op zondag in de kerk te vinden omdat hij meedraait in het techniek-team (dat ervoor zorgt dat u thuis een goed beeld en dito geluid heeft), maar de rest van ons gezin is nog niet weer in de kerk geweest. Ergens ging ik ervan uit dat we na de zomervakantie de kerkgang zouden hervatten (we mogen immers weer), maar nu er enkele weken verstreken zijn, realiseer ik me dat we ons nog steeds niet hebben opgegeven voor het bijwonen van een kerkdienst.

Annelies Noordhof-Hoorn

We zeggen het door de week wel tegen elkaar (‘we moeten er even aan denken dat we ons opgeven voor zondag’), maar vervolgens gebeurt het niet. In tegendeel, kennelijk is het na al deze maanden gewoon geworden dat we onze zoon uitzwaaien en zelf de dienst online meemaken. Soms helemaal, soms gedeeltelijk en soms ook helemaal niet.

Het is natuurlijk een heel goede ontwikkeling dat gemeenten hun apparatuur hebben geüpgraded en dat we de diensten online kunnen meebeleven. Dat is relevant. Er zijn nog steeds veel mensen die vanwege hun kwetsbare gezondheid niet in de kerk kunnen komen. Het biedt in deze tijd met restricties ook extra mogelijkheden: uitvaarten, doop- en trouwdiensten kunnen zo toch worden meebeleefd. De online diensten zijn ook winst voor diegenen die niet gewend zijn om op zondagmorgen naar een kerk te gaan, maar in deze tijd wel op zoek zijn naar zingeving en troost putten uit een preek, gezang, orgelmuziek of een gewijde sfeer. Maar het betekent ook dat we gewend zijn geraakt aan online en dat weer offline gaan een bewuste keuze is. Wanneer gaan we weer naar de kerk?

Nu ik er zo over schrijf, realiseer ik me dat ik er erg naar uitzie om weer offline te gaan. Om weer de klink van de kerkdeur te lichten, de kerk binnen te stappen en het orgel te horen spelen. Om de dienst in z’n geheel, maar vooral ook weer met elkaar te beleven. Om halverwege de dienst de blik eens rond te laten gaan en je verbonden te weten met al die anderen die daar zitten. Of om te denken aan al diegenen die daar in voorgaande eeuwen al zaten. Verbondenheid en diepgang, die begin ik nu wel te missen. Gelukkig dient zich een nieuw natuurlijk moment aan om de kerkgang te hervatten: in de tweede helft van september wordt de startzondag georganiseerd. De aftrap van het nieuwe kerkelijk jaar. Een nieuw begin.

Lees verder

Labyrint

05-09-2020

Een half jaar geleden zijn ons beperkingen opgelegd, die de dagelijkse routines van bijna alle Nederlanders hebben verstoord. De aanvankelijke zelfdiscipline, waar een beroep op werd gedaan, blijkt moeilijk vol te houden nu de IC’s niet meer overbezet zijn en de piek voorbij lijkt. Verveling, ergernis, slordige naleving, complottheorieën, boze ondernemers, bestaansonzekerheid: het kwam allemaal langs. Begrijpelijk ook, want we voelen ons niet vrij. Niet zo vrij als anders. Toch blijkt COVID-19 ook de trigger om nieuwe wegen in te slaan, creatief te worden, er toch iets van te maken.

Jan Wijbenga

Er kwam ruimte voor bezinning. Hoe belangrijk is wat we doen, zijn we nog wel met de goede dingen bezig, draafden we ook niet een beetje door, hadden we voldoende oog voor de ander? Wisten we nog wel waar de rem zat?

Ook als kerkgemeenschap hebben we moeten schakelen, toen de gebruikelijke routines en activiteiten wegvielen. En gaat het om een tijdelijke aanpassing, of misschien ook wel om een permanente? De behoefte aan ontmoeting blijft, maar in de tussentijd worden we ook op onszelf teruggeworpen. Het gevoel van eenzaamheid, met name onder ouderen, neemt toe. Maar er kwam in de privésfeer ook ruimte om stil te staan bij de essentie van het leven, over de waarden die er werkelijk toe doen. Christenen kunnen daarbij terug naar de bron. De bron die niet alleen de Bijbel omvat, maar ook de lange christelijke traditie, waaronder de mystiek.

Onlangs waren we in Zenderen in Twente, op bezoek bij Hanna’s broer Bouke die zijn leven lang Karmeliet is geweest. Hij kreeg zijn opleiding in het klooster, trok de wijde wereld in en brengt er nu zijn oude dag door. Al vanaf 1856 is het Karmelklooster een ideale plek voor bezinning, contemplatie en spiritualiteit, zowel voor de zeventien kloosterlingen zelf als voor de mensen uit de buurt. Zo worden er activiteiten georganiseerd als icoonschilderen, bezielingsavonden, mystieke teksten lezen, meditatie en meditatief wandelen, Lectio Divina en films.

In de lommerrijke stiltetuin is met kleine stenen een labyrint aangebracht. Een labyrint is geen doolhof. In een doolhof verlies je de weg, in een labyrint vind je de weg. Er is één entree, tevens uitgang. Wie op zoek is naar zichzelf, naar God, naar spiritualiteit, volgt de weg en komt in het centrum terecht bij de kern. Daarna loop je dezelfde route terug. Vaak gaat een bepaalde gedachte met je mee om over te mediteren. Het lopen staat symbool voor een innerlijke weg, van loslaten, ontvangen en toelaten. Het is een bijzondere vorm van inkeer, van stilstaan bij (elementen van) je geloof en waarden die er werkelijk toe doen.

Het innerlijke leven voelt vaak als een doolhof. Maar in de stilte van het labyrint kun je bij de kern komen, jouw persoonlijke kern. Tot heil van jezelf, van de ander en van je relatie met God.

PS: In Groningen heeft o.m. onze wijkgemeente De Bron ervaring met het leggen en lopen van een labyrint.
 

Lees verder

Een mager stokkie en een gespierde goedzak

21-08-2020

Het is een zomerse, zonovergoten zaterdagmiddag. Een groep vrienden uit Badhoevedorp gaat zwemmen bij de Nieuwe Meer in Amsterdam. Eén van de vrienden draagt een mooi en duur horloge. Dat trekt de aandacht van een groepje jongeren, dat duidelijk ruzie zoekt. Zij proberen het horloge in handen te krijgen. De 24-jarige Bas van Wijk neemt het rustig op voor zijn vriend en stelt de ruziezoekers een vraag. Zo kennen zijn vrienden hem: Bas komt wel vaker voor mensen op. Dit wordt helaas zijn laatste keer. De oudste ruziemaker beantwoordt zijn vraag met drie kogels uit een pistool.

Ds. Pieter Versloot

Hij schiet Bas midden op een drukke steiger neer, voor het oog van zijn vrienden en vele anderen, waaronder jonge kinderen. Bas overlijdt in het ziekenhuis. Volgens zijn vrienden was hij “een gespierde goedzak, een echt mensenmens”. Veel sporten, niet roken, amper drinken. Hij deed nooit een vlieg kwaad. Eén van zijn vrienden vertelde: “Toen ik een vriend een beetje pestte, zei Bas: ‘Waarom doe je dat nou?’”

Wat een meedogenloze dood, die vervolgens schaamteloos wordt gebruikt door politici die hun gelijk willen halen in het racismedebat. Maar wat mooi als je vrienden zich je herinneren als iemand die het opnam voor anderen. Die vertellen dat je een “echt mensenmens” was. “Hij betaalde de hoogste prijs voor zijn moed”, zei burgemeester Femke Halsema. In Exodus 2:25 herinneren de Israëlieten zich God als Iemand die zich hun lot aantrekt, het voor hen opneemt. Later herkennen we die God in Jezus die het opneemt voor zijn vrienden, “de hoogste prijs voor hen betaalde”. Een echte ‘mensenGod’… “Er is geen grotere liefde dan je leven te geven voor je vrienden”. (Joh. 15:13).

Volgens de vrienden van Bas was de dader “een mager stokkie, zo’n jongen die zonder wapen niks kan”. Een wapen geeft de machteloze een gevoel van macht. Met drie doffe klappen ontnam een machteloos, mager stokkie twee mensen het leven: het leven van Bas en zijn eigen leven. Want na zo’n daad heb je geen leven meer. Als je het al had…

Lees verder

Het C-woord

07-07-2020

Met enige schroom voeg ik me bij de mensen die publiekelijk een mening ventileren over het C-woord. Of beter: over de moeheid van het C-woord. Mensen beginnen moe te raken van corona. Van de maatregelen, van het gedoe, van de discussies, van de versoepeling en van de vul maar aan. Mijn moeheid van corona raakt vooral de kerkelijke sfeer. De combinatie van kerk en corona was (en is) niet overal een gelukkig huwelijk. Het is veelal als een gedwongen huwelijk en ik als kind van de kerk raak moe van deze moeizame relatie.

Nick Everts

Onder de noemer ‘Bij de tijd’ kom ik er niet onderuit om iets over corona te schrijven. Begin maart heeft niemand kunnen inschatten hoe groot de impact zou zijn. Voor de meesten vooral financieel, sociaal en maatschappelijk. Voor een minderheid betekent deze tijd daadwerkelijk ziek zijn, verlies verwerken of herstellen. Mijn moeheid raakt niet hen. Mijn moeheid raakt aan het hervinden van balans tussen wat weer kan en wat nog niet gedurfd wordt.

Je hebt altijd rekkelijken en preciezen. Het is niet productief om ze tegen elkaar uit te spelen, al krijgen ze in deze tijd opnieuw een herkenbaar gezicht. U of jij kunt ze waarschijnlijk inmiddels ook onderscheiden. De één houdt zich, misschien zelfs wat krampachtig, aan protocollen of richtlijnen en lijkt er houvast aan te beleven. Een ander komt nonchalant over, ziet vooral wat nog wel kan, gaat het anders doen of lijkt de adviezen grotendeels te vergeten en te ontkrachten. In talkshows en media krijgen zowel de rekkelijken als de preciezen veel aandacht.

Ook in de kerk krijgen vooral de rekkelijken en de preciezen aandacht. De ironie is echter dat het merendeel van de mensen er ergens tussenin zit. Soms zijn ze enthousiast over de veranderingsmogelijkheden van de kerk. Soms maken ze zich zorgen over de snelheid van de versoepelingen. Op andere dagen zijn ze het zat, willen ze het liefst weer terug naar zoals het ging of frustreert het dat de kerk zo protocollair lijkt.

Als ik eerlijk ben, komt mijn moeheid door de voortdurende innerlijke wisseling tussen precieze en rekkelijke. Ik word enthousiast als ik zie dat de kerk in korte tijd digitaal vaardiger is geworden. Ik word vrolijk als ik hoor over de openluchtviering van Het Pand of het samenkomen in huiselijke kring. Ik raak teleurgesteld door de beperkte flexibiliteit van kerken en kerkbesturen. Ik ben ontroerd door mensen die naar elkaar omkijken en voor elkaar zorgen. Ik ben angstig voor de gevolgen van deze tijd voor de toekomst. Af en toe ben ik het zat en mis ik hoe het ‘gewoon’ ging. Soms maak ik me boos over richtlijnen en adviezen. Boven alles ben ik geregeld moe: coronamoe. Ik weet het niet precies en de rek is er geregeld even uit. Het c-woord is in crisis. Ook dat past bij deze tijd.
 

Lees verder

#Heri Heri

24-06-2020

Op woensdag 1 juli is de jaarlijkse herdenking én viering van de afschaffing van de slavernij in Suriname en op de Antillen, die na de invoering van de Emancipatiewet, in 1863, tot stand kwam. Nederland was daarmee één van de laatste landen in Europa die de slavernij afschafte. Vanwege de coronapandemie is er dit jaar (zoals het nu lijkt) geen herdenking bij het Nationaal Monument Slavernijverleden in het Amsterdamse Oosterpark en ook het Keti Koti Festival (Ketenen Gebroken) – dat sinds enkele jaren in alle grote steden wordt gevierd – kan niet doorgaan.

Annelies Noordhof – Hoorn

Dat betekent niet dat we dit herdenken en vieren dus maar moeten overslaan. Integendeel, de huidige antiracismeprotesten tonen aan dat het juist van groot belang is om stil te staan bij ons slavernijverleden dat doorwerkt tot op de huidige dag. In de Verenigde Staten, maar ook in Nederland. Een gevoelig onderwerp, blijkt vaak. Het liefst willen we onze zeehelden en ons roemruchte verleden bezingen, maar dat kan niet langer. Niet zonder meer. Een inclusieve samenleving vereist dat we ook kijken naar de keerzijde van ons koloniale verleden. ‘Onze’ overzeese gebieden brachten niet alleen rijkdom, maar ook geweld en mensonterende praktijken met zich mee.

Dit jaar moeten we dus op zoek naar een alternatief. In Amsterdam wordt op verschillende locaties Heri Heri uitgedeeld, een Surinaams eenpansgerecht. Mijn gedachten gingen uit naar een boekje dat enkele collega-historici een paar jaar terug publiceerden. Het is een boek met een wandelroute en vier fietsroutes door stad en ommeland. Die routes voeren niet langs gas en graan, maar langs sporen van het slavernijverleden in Groningen (tevens de titel van het boekje).

Ook in Groningen bestond een afdeling van de West Indische Compagnie – marktleider in de trans-Atlantische slavenhandel – namelijk de Kamer Stad en Lande. Ook Groningers plukten de vruchten van slavenhandel en slavernij op plantages. De wandelroute voert langs de werf van de WIC aan de Noorderhaven, maar ook langs ’t Feithhuis, generaties lang bewoond door de familie Feith. Deze vooraanstaande Groninger familie heeft veel betekend voor de stad, ook als het ging om armoedebestrijding en liefdadigheid, maar het familiekapitaal groeide mede door de compensatiegelden, van overheidswege verleend aan voormalige slaveneigenaren vanwege het verlies van hun ‘eigendom’.

Dit vertel ik overigens niet omdat ik vind dat ’t Feithhuis nu roze moet worden gespoten of om een moreel oordeel te vellen over de familie Feith. Juist niet. Dat is ook niet de opzet van de auteurs. De bedoeling is om ons met andere ogen te laten kijken. Om ons dát te laten zien en erkennen waar we anders volstrekt gedachteloos aan voorbijgaan. Waar we anders volstrekt gedachteloos aan voorbij blijven gaan, ook in het heden. Het gedrag van een ander veroordelen is vaak makkelijker dan verkeerd gedrag in onszelf aan te wijzen, maar we maken ons allemaal schuldig aan stigmatiseren en discrimineren. Als het niet gaat om kleur, dan wel om leeftijd, geloof, geaardheid, (psychische) ziekte en noem maar op. Laten we 1 juli aangrijpen om eens met andere ogen rond te kijken, wandelend of fietsend. Of om voor het avondeten eens een Surinaams gerecht te bereiden. #Heri Heri.
 

Lees verder