content image

Kerk in Stad: hét kerkblad van Groningen 

Kerk in Stad is het informatie- en opinieblad van de Protestantse Gemeente Groningen. Het informeert u over het kerkelijk leven in de stad Groningen, maar ook over kerk en geloof in Nederland en in de wereld. Niet alleen in de vorm van wijkberichten van de diverse (PKN) kerken, maar ook door middel van achtergrondartikelen, het actuele nieuws, interviews met interessante stadjers, boekbesprekingen, columns en nog veel meer.

Met Kerk in Stad blijft u op de hoogte van een gemeente die bruist van de activiteiten, van de mensen daarachter en van geloven met je hoofd, hart en handen.

Kerk in Stad verschijnt tweewekelijks en is een uitgave van Stichting Kerkblad Protestantse Gemeente Groningen in samenwerking met Dekker Creatieve Media & Druk.


Smartphone of een tablet?
U kunt Kerk in Stad nu ook via een APP lezen. Te downloaden voor Apple producten in de App Store, en voor Android in de Google Play Store.

Redactioneel - Kerk in Stad nr. 12

19-06-2019

Beste lezer,

Het echtpaar Pat en Janet Jackson uit Kansas, Verenigde Staten, besloot een jaar in Nederland te gaan wonen. Ze volgden hun droom en aarden ondanks alle culturele verschillen wonderwel in Groningen. Rob Kroes interviewde de pastor en de professor voor ‘Kerk en Samenleving’.

Adri Spelt schrijft ook over dromen, maar dan de letterlijke droom, die wanneer je slaapt. Mensen kijken vaak een beetje argwanend of sceptisch wanneer je over droomuitleg begint, maar dromen en nachtmerries zijn wel degelijk van invloed op en beïnvloed door onze fysieke en geestelijke gesteldheid. Tijd om het serieus te nemen in het pastoraat, vindt hij.

Soms kan pastoraat ook heel praktisch zijn. In diaconaal-pastoraal centrum de Open Hof werkt Natascha als vrijwilliger met dak- en thuislozen die er de dag doorbrengen. Ooit was ze zelf verslaafd, nu werkt ze veel met verslaafde mensen. Ze biedt hun warmte, eerlijkheid, aandacht en duidelijke grenzen. Een vrouw om respect voor te hebben. Mensen hebben het immers niet nodig dat iemand zich boven hen stelt om ze te vertellen hoe ze hun leven moeten veranderen. Veel vaker heb je iemand nodig die naast je komt zitten.

Met Pinksteren vierden we de verbinding met God, schrijft Anne Nijland. Wat is het toch een luxe dat we zo eenvoudig kunnen bidden. Dat God zo ontstellend dichtbij is. En dat het daarbij niet uitmaakt wie je bent: man of vrouw, dominee of leek, dakloze of dakrijke, Amerikaan of Nederlander.

Vriendelijke groet,
Annejet Fransen

Lees verder

Redactioneel - Kerk in Stad nr. 11

05-06-2019

Beste lezer,

Wat heb je aan een geheim als je het niet mag doorvertellen? vraagt Jan Wijbenga zich af in ‘Bij de Tijd’. Natuurlijk, zegt hij snel, sommige geheimen hebben hun nut. Maar het delen of doorgeven van een geheim, al is het maar aan een dagboek, hoort erbij.
Bij sommige geheimen kan dat niet. Ze vormen een stevige, beschermende muur die zorgt dat mensen die en bedreiging vormen buiten blijven of dat het geheim dat een bedreiging vormt binnen blijft. Andere geheimen zijn lichter, die lopen giechelend op de tenen rond verliefdheden, verjaardagscadeaus en codetaal.

In weer andere gevallen moet je niet eens dénken aan geheimhouding. De jaarcijfers van de Protestantse Gemeente, bijvoorbeeld, zijn een uitstekend voorbeeld van kennis die in het kerkblad gepubliceerd moet worden en ter inzage gelegd op het Kerkelijk Bureau. Maakt u zich geen zorgen, dat is precies wat het College van Kerkrentmeesters doet.

In ‘Kerk en theologie’ schrijft Alberte van Ess over de mysterieuze verslagen van de komst van de Heilige Geest in de Bijbel. Opvallend is dat de discipelen zich verzamelen. Als vanzelf hebben ze zich bij elkaar gevoegd wanneer die ongrijpbare Geest als een publiek geheim binnenwaait.

Als maar één persoon een geheim bewaart, komt er een punt dat niemand het meer weet. Tiemo Meijlink had gedurende zijn loopbaan als onderwijzer en studentenpastor steeds meer te maken met religieuze ongeletterdheid. Als mensen niet weten waar je het over hebt, brengen ze natuurlijk moeilijk interesse op voor wat je hebt te vertellen. Nu we als PGG, GSp en redactie van Kerk in Stad afscheid moeten gaan nemen van onze pastor en collega Tiemo, moeten we deze uitspraak maar goed onthouden: “Hebben we als kerk iets te vertellen? We hebben als kerk iets te zijn in de samenleving.”

Vriendelijke groet,
Annejet Fransen

Lees verder

Redactioneel - Kerk in Stad nr. 10

23-05-2019

Beste lezer,

Uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat er niets boven Groningen gaat. Wanneer je wandelt door de stad en de Martinitoren uit de mist ziet opstijgen, of wanneer je over ‘t Hoogeland rijdt terwijl de avondschemer valt en bliksem over de horizon schiet, kun je nauwelijks anders dan dit beamen. Bovendien, iedereen weet dat de wereld ophoudt voorbij Valom en Oudeschip en Nooitgedacht.

Rob Kroes ging voor Kerk in Stad op pad naar de tentoonstelling ‘Waar kom je weg? Zes eeuwen migratie naar Groningen’ in het Noordelijk Scheepvaartmuseum. Saksen, Hugenoten, Hannekemaaiers, Doopsgezinden en Joden en nog veel meer mensen vonden in de loop van de geschiedenis hun weg naar Groningen. In de wijkberichten en kerkdiensten in Kerk in Stad zie je de migrantengroepen nog een beetje weerspiegeld.

We moeten wel een beetje zuinig zijn op onze stad en provincie. Van de slechte berichten over het klimaat word je soms wat moedeloos – maar vanuit de christelijke traditie is er reden genoeg om niet bij de pakken neer te gaan zitten. Anita Akkerman geeft theologische tips in ‘Kerk en Theologie’.

Want gelukkig gaat er toch iets boven Groningen. Tiemo Meijlink vertelt ons in Bij de Tijd over ‘de naam boven alle namen’. Juist de nederige weg van diepgaande solidariteit maakte Christus de koning boven alles. De torenspitsen van die romanogotische kerkjes wijzen niet in de leegte.

Vriendelijke groet,
Annejet Fransen

Lees verder

Redactioneel - Kerk in Stad nr. 9

09-05-2019

Beste lezer,

Dodenherdenking en Bevrijdingsdag zijn net achter de rug, die ons eraan herinneren hoeveel onze reacties waard zijn. Reageren op onrecht, in actie komen, een hand uitsteken of een beslissing nemen kan mensenlevens redden of ze vernietigen. Daarna reageren we weer, of we nou willen of niet, op de gevolgen van onze daden. Arjen Zijderveld schrijft daarover in ‘Kerk en Theologie’.

Een keuze kun je maken in een ogenblik, maar als de inzet hoog is, is het kostbaarste wat je kunt krijgen tijd om erover na te denken. Dat is precies wat de vrijwilligers van het nieuwe ‘Overweeghuis’ willen schenken aan prostituees in Groningen. Het huis is letterlijk een plek om te overwegen, over hun leven en hun toekomst, zonder dat de vrouwen zich meteen hoeven vastleggen. Willen ze uit het beroep stappen, dan worden ze door anderen verder geholpen en ondersteund. Het Overweeghuis geeft ze de tijd, de vrijheid en de macht om die keuze te maken.

Ook als je niet zulke ingrijpende keuzes hoeft te maken, kan bezinning goed zijn. In een kerkdienst, bijvoorbeeld. Stadjer Henk de Vries, cantor, organist en dirigent in Groningen, vertelt hoe hij in de muziek van een kerkdienst meer ervaart wat er bedoeld wordt dan in gesproken tekst. Maar ook in woorden is kracht. Daarover schrijft ds. Bijl in ‘Bij de Tijd’. De zondagen na Pasen hebben oude namen waarin betekenis schuilt: jubel, zing, vraag en luister. Het zijn aanmoedigingen om te reageren op Gods daden op verschillende manieren. Daarbij laten we even los wat we zelf voelen of ervaren en gaat het niet meer om wat het dagelijks leven brengt. “Men krijgt de tijd om Pasen te verwerken, de vrijheid tegemoet.”

Vriendelijke groet,
Annejet Fransen

Lees verder

Redactioneel - Kerk in Stad nr. 8

25-04-2019

Beste lezer,

Nog maar een paar dagen geleden keek ik, keek heel Europa, ontzet naar de vlammen die uit de Notre Dame van Parijs sloegen. De brand vrat zich door het eikenhouten dak waaronder zich al eeuwenlang mensen verzamelen in dienst van God. Dag na dag, week na week, vanaf de middeleeuwen tot nu, deden mensen dezelfde dingen op dezelfde plek. Wordt ergens beter zichtbaar hoe waardevol dat is?

Anne Nijland pleit in ‘Bij de Tijd’ voor de herhaling. De feestdagen zijn er niet voor niets en zijn het waard om bij stil te staan. Ze herinneren ons eraan wat ervoor heeft gezorgd dat we kunnen leven en vieren zoals we dat doen. Door het vieren van Pasen worden we op een nieuw spoor gezet, schrijft Marga Baas in ‘Kerk en Theologie’. Een weg van vallen en opstaan, maar vooral een weg van verwachting.

Niet alleen feestdagen, maar ook verdrietige gebeurtenissen mogen herdacht worden. Het is binnenkort 4 mei, wanneer herinneringen aan de oorlog een belangrijke plaats innemen in ons dagelijks leven. In de ‘Stadjer’ vertelt mevrouw Sperber, die als kindje haar Joodse ouders verloor in de oorlog, haar verhaal. Opdat we het nooit zullen vergeten.

Rob Kroes interviewde kunstenaar Henk Pietersma, van wie een tentoonstelling in de Martinikerk te zien is. Hij maakte schilderijen bij de woorden uit het Credo, wat resulteerde in een prachtig boek in woord en beeld. Op de voorpagina van deze Kerk in Stad ziet u het schilderij Tertia die, ‘op de derde dag’. Als dat niet hoopvol is: het komt misschien niet meteen, maar de vrede is in aantocht.

Het is ons mensen eigen te blijven herhalen, te blijven herinneren. Mensen zullen terugkeren naar de Notre Dame en hun geloof meenemen naar de geblakerde stenen, waartussen het gouden kruis nog ongeschonden staat.

Vriendelijke groet,
Annejet Fransen

Lees verder

De luxe van Pinksteren

19-06-2019

In het rijtje van Kerst, Pasen en Hemelvaart, lijkt Pinksteren een aanhangsel te zijn dat met name gewaardeerd wordt vanwege het extra lange weekend. Maar als gelovigen mogen we allerminst voorbijgaan aan deze christelijke feestdag. Het is het verhaal achter dit feest dat bepalend is voor ons geloofsleven, hier en nu.

Anne Nijland

Dat verhaal lezen we in Handelingen 2 waar Petrus citeert uit het boek van de profeet Joël, namelijk dat de Geest zal worden uitgestort over jonge en oude mensen, mannen en vrouwen, slaven en slavinnen. Over ons allemaal dus, ongeacht leeftijd, geslacht of status. Die uitstorting vindt plaats in het Pinksterverhaal. Sindsdien is de Heilige Geest over ons gekomen en bevindt zich dus in ieder van ons een stukje Gods.

Hierdoor is het voor een ieder van ons, nogmaals, ongeacht leeftijd, geslacht of status, mogelijk om in verbinding met God te staan. Daar waar dat in het Oude Testament afhankelijk was van individuen als rechters, koningen, profeten en andere aangewezenen, maar ook van locatie, de tempel waar God woonde, kunnen wij in het hier en nu, op welke locatie dan ook, en wie we ook zijn, onze aandacht richten tot God en Hem naderen. We hoeven maar de handen te vouwen, de ogen te sluiten en ons hart te richten tot God. We hoeven niet eens de mooiste zinnen te vormen en de meest vindingrijke woorden te spreken. Zelfs in stilgebed kunnen we Hem naderen en weet Hij onze vragen en moeilijkheden al voor we ze hebben uitgesproken. Wat een luxe!

Mocht je toch graag woorden willen vinden, maar gaat dat niet vanzelf, dan kun je je vijf vingers als geheugensteuntje gebruiken. Je duim staat voor ‘vind ik leuk’. In gebed kun je zeggen hoe blij je bent dat God met ons is. Voor alles waar je met je wijsvinger naar kunt wijzen, kun je God danken. Je middelvinger herinnert ons aan wat verkeerd gaat. We mogen God om vergeving vragen. Om je ringvinger dragen echtgenoten een trouwring, teken van trouw en dat we niet alleen zijn op aarde. Je mag bidden voor de mensen om je heen. En je pink wijst ons er op hoe nietig en klein we als mensen zijn. We mogen God bidden om hulp. Een jackpot is er niks bij!

Lees verder

Geheim!

05-06-2019

Wie heeft het niet: geheimen. Gedachten, herinneringen, gevoelens die je niet met anderen wilt delen. Uit schaamte, om de lieve vrede te bewaren, om vertrouwen niet te beschamen, vanwege moeite om erover te praten, omdat het gevaar oplevert of gewoon omdat het fijn is om iets te weten wat een ander (nog) niet weet.

Jan Wijbenga

Een geheim bewaren herbergt een zekere spanning. Het kan ook belastend zijn voor je psychische of fysieke gezondheid. Het kan op je zenuwen werken omdat je het niet kwijt kunt, of wilt. Uit onderzoek blijkt dat kinderen die zich niet veilig voelen bij hun belangrijkste verzorger, meer de neiging hebben om dingen geheim te houden. Dat kan vervelende gevolgen hebben, ook als ze ouder worden.
Wat meer onschuldige geheimen, vaak van anderen, worden vrij vlot doorverteld. Immers: wat heb je nu aan een geheim als je het niet mag doorvertellen? De roddelbladen verdienen er flink aan, inclusief stiekem gemaakte foto’s. We delen wat af op sociale media, waarbij je je soms afvraagt of er dan ook niets meer geheim hoeft te blijven? Want een geheim hebben kan ook nuttig zijn.

Een goed middel om een geheim te bewaren is het op te schrijven. Wie ooit een dagboek heeft bijgehouden, weet hoe dat werkt: ‘Lief dagboek’. Een papieren vertrouweling, die niets terug zegt. Je bent het kwijt terwijl toch verder niemand het weet. Al was daar soms wel een slotje voor nodig. Kinderen kunnen terecht bij de Kindertelefoon, die ook al 40 jaar bestaat. Lucht je hartje voor een kwartje, was vroeger de slogan toen ze nog de telefooncel in moesten. Tegenwoordig gaat dat ook via internet. Allemaal anoniem.

De serie boekjes Mijn geheim bestaat al meer dan 42 jaar. Ze verschijnen om de twee weken in hoge oplages. Tegenwoordig zijn dat vooral levensverhalen, die men ophaalt bij de lezer. Lezers zijn vooral jongere traditionele vrouwen met kinderen. Oudere mensen willen vaak wel iets kwijt over wat ze van het leven geleerd hebben, maar wie is er geïnteresseerd? Wie vraagt hun ernaar?

En hebben wij als gelovigen een geheim?
Het leven zelf kan ook ervaren worden als een geheim. “Want niemand weet wat leven is, / alleen dat het gegeven is, / en dat van dit geheimenis / God het begin en einde is,” dichtte Huub Oosterhuis zo mooi. Het leven als een geheim, dat maar moeilijk te ontrafelen is. Het leven komt zoals het komt, met alle vreugde en verdriet die daar bij hoort.
Katholieken kennen de biecht, al neemt de belangstelling daarvoor af. Je zou kunnen denken dat er niets meer op te biechten is, maar dat geloof ik niet. Eerder denk ik dat ook de katholieken ontdekt hebben dat ze hun geheim ook rechtstreeks in gebed aan God kunnen toevertrouwen.

God kent al onze geheimen, en heeft geen last van de privacy-wet. Hij houdt er geen ingewikkelde boekhouding op na, zet geen streepjes op een hemelbalk. Al bij voorbaat heeft hij ons laten weten dat hij ons ten diepste kent, met al onze geheimen en gebreken. En dat hij desondanks van ons houdt. Dat kostte hemzelf wel een zwaar offer: lees Johannes 3:16. Mijn moeder schreef dit met grote hanepoten op een stuk karton, dat ze als een affiche voor het raam hing met Pasen. Volgens mij is dat inderdaad een geheim dat we best door mogen vertellen. Omdat het goed en bevrijdend nieuws is.

Lees verder

“De naam verleend die boven alle namen staat”

23-05-2019

(Philippenzen, 2, 5 – 11)

Vanaf Pasen, de opstandingsdag, worden veertig dagen geteld, en dan is daar het bericht dat Jezus in de hemel wordt opgenomen. We lezen het in het eerste hoofdstuk van het boek Handelingen. De dagen rondom Pasen spelen een grote rol in de Bijbel en in de geloofstraditie. Veertig dagen voor, veertig dagen na Pasen, het zijn periodes die in de loop van de kerkgeschiedenis steeds belangrijker zijn geworden. Pasen kun je niet afdoen met een paar dagen, je hebt een lange periode nodig om stap voor stap dichterbij het geheim van Jezus Messias te komen.

Tiemo Meijlink

Zo is de Hemelvaart van Jezus niet een op zichzelf staand gegeven, maar een stap in de beweging die in en rond Pasen wordt gemaakt. En die beweging is ook nog niet afgerond met de Hemelvaart, maar vindt pas zijn eigenlijke voltooiing bij een nieuw begin, met Pinksteren (letterlijk betekent dat de vijftigste dag). Dan wordt de Geest uitgestort en is het woord aan de leerlingen, aan de volgelingen, aan allen die messiaans willen leven. Dan wordt een nieuw begin gemaakt, in de navolging.

Een koninklijk gebaar

De opstanding van Christus en daarmee ook zijn opgenomen worden in de hemel, vertellen ons wie deze mens eigenlijk is geweest. Zijn weg van ontlediging, van gelijk worden aan de minsten der mensen, zijn gehoorzaamheid tot de dood aan een kruis, is een tragisch gebeuren. Het is de schokkende verspilling van een mensenleven. Maar goed beschouwd is het ook een koninklijk gebaar! Hier is iemand een weg gegaan die werkelijk een nieuw zicht biedt op onze wereld, of sterker nog: die onze wereld openbreekt. Een koninklijke weg, die het verdient een naam te krijgen boven allen namen. In het bericht van de Hemelvaart wordt dat benadrukt: het koninklijke karakter van de gekruisigde Christus.

Grote leiders

Daarmee is dus ook iets over koningschap gezegd. Ware soevereiniteit, echt koningschap wordt gevonden in diepgaande solidariteit, in een liefde die zelfs niet wijkt voor de laatste grens. Gelukkig zijn er veel mensen in deze wereld die dat ook op waarde weten te schatten, die dat aanvoelen. Veel mensen hebben pas waardering voor grote leiders, als zij zich verbinden met de minsten voor wie ze verantwoordelijkheid dragen, als zij voor hen door het vuur willen gaan. Mensen als Martin Luther King, als Bonhoeffer, als bisschop Romero van El Salvador, als Mahatma Gandhi, als Nelson Mandela. Stuk voor stuk mensen die de weg van solidaire liefde gingen, op soevereine, op koninklijke wijze.

Je zou kunnen zeggen: zij vormen op geheel eigen wijze een weerspiegeling van waar het met Pasen en met Hemelvaart om gaat. En niet alleen zij, deze groten der aarde, maar met hen ook alle gewone mensen die in hun leven de dienst aan de ander zoeken. Zij gaan daarmee hun levensweg in de Geest van Christus. Hemelvaart benadrukt het koninklijke van de kruisweg van Jezus. En zo is het een van de stappen om dichter bij het geheim te komen van Hem naar wie wij vernoemd zijn.

Lees verder

Van Pasen naar Pinksteren, vijftig dagen

09-05-2019

Dit jaar viel het christelijke Pasen bijna samen met het joodse Pesach, op 21 respectievelijk 20 april. Dat betekent dat ook het christelijke Pinksterfeest op dezelfde dagen valt als het Wekenfeest uit de joodse traditie.


Dr. S.W. Bijl

Het joodse Wekenfeest heeft twee kanten: het herinnert aan de wetgeving op de Sinaï, op de vijftigste dag na de uittocht uit het land van de slavernij Egypte, en het is een oogstfeest. In de joodse overlevering heet dit de periode van de ‘Omertelling’, zeven maal zeven, tot de 50ste dag deze tijd afsluit. Een omer is een maat voor de gerst die in deze tijd elke dag als offer werd gebracht in de tijd dat de tempel nog bestond.

In de christelijke traditie hebben de zondagen tussen Pasen en Pinksteren Latijnse namen gekregen, vaak verwijzend naar de Psalm van de betreffende zondag. De zondag na Pasen kreeg de naam ‘Quasi modo geniti’, een naam ontleend aan woorden uit de eerste brief van Petrus 2:2. Pasen laat de gelovigen opnieuw beginnen, als pasgeboren kinderen gaan ze het leven ontdekken, “verlangend naar de zuivere melk van het woord”. We zijn nog lang niet toe aan zware kost, al verbeelden sommigen dat ze daar onmiddellijk aan kunnen beginnen. Zelfoverschatting ligt altijd op de loer. In ons taalgebied kennen we ook de naam Beloken Pasen. Beloken betekent dan het tegenovergestelde van ontluiken. Deze zondag sluit Pasen af. De luiken gaan dicht.

De tweede zondag na Pasen draagt in de traditie de naam ‘Misericordia Domini’ uit Psalm 33:5. In het Hebreeuws lezen we daar chesed, vaak vertaald met genade of barmhartigheid. Alleen dankzij die eigenschap van de Eeuwige kunnen mensen leven.

Na deze zondag volgt een hele trits van namen, die allen iets te maken hebben met onze reactie op Gods daden. Het begint met de oproep ‘Jubilate’, Jubelt, uit Psalm 66:1 op de derde zondag. Dan komt de vierde zondag ‘Cantate’, Zingt, uit Psalm 98:1, en de vijfde zondag ‘Rogate’, Vraagt, een van de werkwoorden uit Psalm 66. Hierbij denken gelovigen aan bidden.

Al deze oproepen zijn gericht tot mensen. Zij moeten reageren op de boodschap van Pasen, feest van het Leven en de Levende. Op de zondag van het vragen volgt de zondag van horen. Het is logisch dat de laatste zondag voor het feest van Pinksteren een bede tot God is: ‘Exaudi’, Hoor of Luister! Want ook na Pasen ervaren mensen pijn en verdriet. Het kost soms de grootste moeite positief gestemd te blijven. Zonder gehoord te worden, blijft men op zichzelf aangewezen. Deze laatste zondag heeft ook een naam in het Nederlands: het Weeskind. Een weeskind vraagt om gehoord en gezien te worden. Het kind mist zijn natuurlijke bescherming, zijn ouders. Jezus is ten hemel gevaren en de Geest is nog niet uitgewaaierd over de volgelingen van de Heiland. Hier klinkt opnieuw de kwetsbaarheid van de gelovige mens door. Het kind roept om zijn Vader.

Elke zondag en week krijgt zodoende een eigen klank, al blijft de kleur wit. Men krijgt de tijd om Pasen te verwerken, de vrijheid tegemoet.

Lees verder

Kracht van de herhaling

25-04-2019

Met het vieren van Jezus’ opstanding afgelopen Pasen is een nieuw begin begonnen. Opnieuw. Want Pasen komt elk jaar voorbij, net als de vele al dan niet religieuze feestdagen die voor ons liggen. Zo een indruk als ze vroeger konden maken, kunnen feestdagen soms akelig op gewone dagen lijken. Schuilt er kracht in die jaarlijkse herhaling?

Anne Nijland

Jazeker. Die kracht zit hem in de rituelen. Door even uit het alledaagse te stappen en tijd in te plannen voor de momenten waarop de betekenis van deze feestdagen onderstreept worden, kun je bewust blijven van wat we vieren en gedenken. Dat geldt voor zowel religieuze als niet-religieuze feestdagen. Met Pasen hebben we dat kunnen doen door (één van) de diensten van de Paascyclus te bezoeken. Zo word je letterlijk stil gezet en bewust gemaakt van de betekenis van een Witte Donderdag of Stille Zaterdag. 4 mei krijgt betekenis door mee te doen met de twee minuten stilte, dat kan zelfs thuis op de bank. Bevrijdingsdag wordt bepaald door festiviteiten, of door het bekijken van een oorlogsdocumentaire. Het maakt je na al die decennia bewust van het feit dat vrijheid niet vanzelfsprekend is en dat we dankbaar mogen zijn voor al die jaren dat we al ‘oorlogsvrij’ zijn.

Meedoen en meevieren maakt verschil. Simpel gezegd zorgt het ervoor dat niet elke dag op de ander lijkt, zoals elke periode van het kerkelijke jaar zijn eigen kleur en vieringen heeft, en zoals elk seizoen zijn eigenschappen heeft. Wat dramatischer gezegd kan meevieren het verschil maken tussen bestaan en leven. De feestdagen die voor ons liggen laten ons zien dat er heel wat condities en voorwaarden zijn, willen we ons leven kunnen leven zoals we dat dagelijks doen. Zonder Jezus’ opstanding geen nieuwe kansen, geen ultieme getuigenis van de Liefde van God voor ons mensen, geen schone lei en geen vreugde jegens dit alles. Zonder het offer van zoveel (buitenlandse!) mensenlevens om de Tweede Wereldoorlog in ons land tot een einde te brengen, geen vrijheid. Zonder Pinksteren geen uitstorting van de Heilige Geest over alle mensen ongeacht geslacht, status of talent. Zonder Heilige Geest geen mogelijkheid voor elke simpele ziel om ons op eigen initiatief te laven aan Gods nabijheid. Al die mogelijkheden, om te bidden, om ons vergeven te weten en een nieuwe stap te mogen zetten, om naar de kerk te gaan, om ons veilig te voelen, om te kunnen stemmen, om onszelf te mogen zijn, etc., zijn ons gegeven. En daar herinneren ons die feestdagen aan. Mits wij tijd vrijmaken om er bij stil te staan. Herhaalse!

Lees verder