content image

Kerk in Stad: hét kerkblad van Groningen 

Kerk in Stad is het informatie- en opinieblad van de Protestantse Gemeente Groningen. Het informeert u over het kerkelijk leven in de stad Groningen, maar ook over kerk en geloof in Nederland en in de wereld. Niet alleen in de vorm van wijkberichten van de diverse (PKN) kerken, maar ook door middel van achtergrondartikelen, het actuele nieuws, interviews met interessante stadjers, boekbesprekingen, columns en nog veel meer.

Met Kerk in Stad blijft u op de hoogte van een gemeente die bruist van de activiteiten, van de mensen daarachter en van geloven met je hoofd, hart en handen.

Kerk in Stad verschijnt tweewekelijks en is een uitgave van Stichting Kerkblad Protestantse Gemeente Groningen.

Cijfers PGG en Diaconie

In nummer 12 (2020) van dit blad publiceerden wij de jaarcijfers van de PGG en van de diaconie. Helaas bleken de grafieken wel keurig en kleurig te zijn, maar waren de bijschriften door de priegeligheid vrijwel onleesbaar. Daarom hier de PDF van die bladzijden - op de computer kunt u die wel uitvergroten. U vindt deze PDF hier.

Smartphone of een tablet?
U kunt Kerk in Stad nu ook via een APP lezen. Te downloaden voor Apple producten in de App Store, en voor Android in de Google Play Store.

Redactioneel - Kerk in Stad jaargang 21 nr. 19

14-10-2020

Beste lezer,

Soms, als niets zo gaat als je zou willen, helpt het om de zaak vanuit een ander perspectief te zien. In dit nummer vindt u een interview met Flip Jüch, zijn hele lange leven al trouwe kerkganger. Dat betekent niet dat hij geen kritiek heeft op de kerk – integendeel. Kunnen we als kerk, en als kerkblad, iets leren van iemand die al zoveel heeft meegemaakt?

Pastor Anita van der Heide van de Immanuelkerk studeerde onlangs af op een bijzonder onderzoek: ze bestudeerde niet de kerkverlaters, over wie we vaak en veel horen, maar juist kerktoetreders. Waarom kiest iemand ervoor om lid te worden van een gemeente? U leest hierover in Kerk en Samenleving.

In ‘Kerk en Theologie’ denkt Tiemo Meijlink verder over het artikel van Dick Tieleman, in dezelfde rubriek in vorig nummer van Kerk in Stad. Wat bedoelen we eigenlijk als we het hebben over een ‘drie-enige God’?

Als ik dit schrijf, zijn we nog in afwachting van nieuwe coronamaatregelen van de overheid. Daarom sijpelt er wat onzekerheid door dit nummer: we weten niet wat er door kan gaan, en op welke manier. Wanneer u dit leest zal er wel meer bekend zijn, houd daarom goed websites en nieuwsbrieven in de gaten. En in ieder geval: veel leesplezier!

Vriendelijke groet,
Annejet Fransen

Lees verder

Redactioneel - Kerk in Stad jaargang 21 nr. 18

01-10-2020

Beste lezer,

Vorige maand zijn de colleges weer begonnen in Groningen. Dat betekent nieuwe en oudere studenten die het studentenleven weer helemaal opnieuw moeten ontdekken: veel traditionele bezigheden kunnen immers niet zomaar meer doorgaan. Pieter Bootsma interviewt in dit nummer nieuwe leden van twee christelijke studentenverenigingen. Waarom worden zij juist nu lid van een vereniging?

Het GSp – Studentenplatform voor Levensbeschouwing realiseert zich ook dat veel studenten het moeilijk hebben. Speciaal buitenlandse studenten, ver verwijderd van vrienden en familie. In de wijkberichten komt een hele lijst activiteiten voorbij – in het Engels én het Nederlands – voor studenten.

Annelies Noordhof-Hoorn interviewt een stadjer die ook betrokken is bij jongeren: Bas Huseman werkt voor het Leger des Heils bij de Stichting Jeugdbescherming en Reclassering. Zijn geloof en zijn werk zijn nauw met elkaar verbonden.

In Kerk en Samenleving vertelt PThU-docent Marten van der Meulen over een vernieuwend sociologisch project dat bij de universiteit wordt ontwikkeld: de Church Life Survey. Aan de hand van een vragenlijst die onder gemeenteleden wordt verspreid, kan de universiteit een begrijpelijk en op de toekomst gericht profiel van de kerkelijke gemeente maken, waarmee kerken op een positieve manier kunnen vernieuwen.

Tim Smid peinst in zijn column over de inmenging van influencers in het coronadebat: waarom laten die knappe, populaire jonge mensen zich beïnvloeden door complotdenkers?

Sommige jongerentijdschriften hebben een speciale ‘back-to-school’-editie. Kerk in Stad is geen jongerentijdschrift, en mode-adviezen durven we zeker niet te geven, maar we staan wel even stil bij de jonge stadjers.

Vriendelijke groet,
Annejet Fransen
 

Lees verder

Redactioneel - Kerk in Stad jaargang 21 nr. 17

17-09-2020

Beste lezer,

Ora et labora, heet de oude regel. Bidden en werken. Dat doen we in de kerk nog steeds. Maar soms gebeurt er iets heftigs, zoals de brand in Moria, en weten we even niet wat we moeten doen.

Nick Everts schrijft in Kerk en Samenleving hoe de ramp kerk én samenleving uitdaagt om verantwoordelijkheid te nemen. Niet alleen om de slachtoffers van het verbrande kamp op te vangen, maar ook om te voorkomen dat een dergelijke gruwelijke gebeurtenis niet weer voorkomt.

Ds. Pieter Versloot schreef een verslag van de opening van het academisch jaar van de Protestantse Theologische Universiteit met het mini-symposium ‘Theologie in crisistijd’. Uit bijdragen van o.a. terrorismedeskundige prof. Beatrice de Graaf en ethicus prof. Theo Boer bleek de vraag naar wat de kerk uit haar rijke traditie te bieden heeft aan de huidige samenleving. Waarschijnlijk veel meer dan daadwerkelijk wordt aangeboden.

Ik was bij een demonstratie op de Grote Markt om de regering op te roepen meer vluchtelingen uit Moria naar Nederland te laten komen. Zoals een vriend van mij opmerkte: grotendeels een preek voor eigen parochie. Maar toch ook: een zichtbare aanklacht tegen regeringsbeleid en een oproep tot barmhartigheid. Opdat ook onze medemensen in Griekenland de adem krijgen om te bidden en werken.

Vriendelijke groet,
Annejet Fransen
 

Lees verder

Redactioneel - Kerk in Stad jaargang 21 nr. 16

05-09-2020

Beste lezer,

Alle lidmaten van de Protestantse Gemeente Groningen (PGG) en Damsterboord krijgen dit extra dikke nummer van Kerk in Stad. Meestal is dit namelijk een feestelijke tijd van het jaar: de tijd van startzondagen en de aftrap van de najaarsevenementen en -activiteiten. Dit jaar is alles wat onzekerder.

Echter: het is al een paar maanden sinds het begin van de coronacrisis en we passen ons steeds beter aan. Daarom verschijnt er dit jaar tóch een Bezinning en Bezieling met kringen, lezingen en andere bijeenkomsten voor het komende jaar. U vindt een samenvatting in deze editie van Kerk in Stad.

De redactie zit ook niet stil. We hebben deze zomer afscheid genomen van Ria van Dijk, die na maar liefst vijftien jaar trouwe dienst heeft besloten te stoppen met haar redactiewerk. Daarvoor in de plaats kregen wij Nick Everts, in dit blad door Reinder de Jager geïnterviewd als Stadjer. Dit blad hoort bij de PGG en Damsterboord maar de redactie van Kerk in Stad is onafhankelijk, wat betekent dat de verantwoordelijkheid voor de inhoud en koers van het blad bij ons ligt en niet bij bijvoorbeeld de Algemene Kerkenraad. Die ruimte en verantwoordelijkheid willen we graag gebruiken om veel verschillende stemmen een plek te geven. Nick Everts, monastiek pionier van het Stadsklooster en theologisch medewerker van de Pepergasthuisgemeenschap, is daarom een prachtige toevoeging aan onze gelederen.

Ook in Kerk en Samenleving kijken we naar de toekomst, maar dan heel praktisch: wat kunnen we doen om onze kerk(gemeenschap) iets groener te maken? Er zijn veel meer mogelijkheden dan die ik noem, maar hopelijk is het een begin om geïnspireerd te raken en met kleine stapjes te beginnen.

Ds. Anita Akkerman schrijft in ‘Kerk en Theologie’ over de visienota Van U is de toekomst: een document van de PKN waarin concreet vooruit gekeken wordt.

Tot slot: Marian Knigge-van der Schors bespreekt een prachtig septembergedicht van Theo van Baaren. Op naar het nieuwe seizoen.

Vriendelijke groet,
Annejet Fransen
 

Lees verder

Redactioneel - Kerk in Stad jaargang 21 nr. 15

21-08-2020

Beste lezer,

Hebt u een prettige zomervakantie gehad? Velen van u zullen, net als ik, het land niet uit geweest zijn. Dat betekent echter niet dat we de hele zomer niets gedaan hebben.

Misschien hebt u de Schoolkerk in Garmerwolde bezocht. Ons nieuwe redactielid Nick Everts vertelt over dit bijzondere initiatief in Kerk en Samenleving.

Misschien hebt u een goed boek gelezen. Ds. Anita Akkerman heeft een aanrader voor u: Wees niet bang, door de anglicaanse Samuel Wells.

Misschien hebt u de hele zomer het nieuws gevolgd en voelt u zich machteloos door al het onrecht in de wereld. Marieke Laauwen schrijft over haar verlangen naar ‘komkommernieuws’ in haar column: wat zou ze graag willen dat er niets belangwekkends gebeurde en de krantenpagina’s gevuld werden met onzinnieuws.

Misschien hebt u een uitstapje gemaakt naar een plaatselijk monument of een kunstexpositie, zoals het werk van schilderes Annemiek Meijer, dat regelmatig te zien is in de Stefanuskerk in Noorddijk.

Misschien bezocht u het Stadsklooster, om even tot rust te komen en u te bezinnen.

De scholen beginnen weer, veel kerken doen de deuren ook weer open. Op veel plekken klinkt: houd moed. Met Bonhoeffer (Kerk en Theologie) wachten we, hoopvol, op God.

Vriendelijke groet,
Annejet Fransen
 

Lees verder

Staphorst

14-10-2020

De ventilatie voldeed aan de RIVM-eisen, mensen reserveerden van tevoren, gezondheidschecks werden uitgevoerd en men hield zich aan de afstandseisen. De Hersteld Hervormde Gemeente in Staphorst hield zich op zondag 4 oktober aan de regels. “Wij doen niets wat niet mag”, zei scriba Johan Bouwman. “Als de overheid had gezegd dat het niet mag, hadden we ons daar natuurlijk aan gehouden”.

Ds. Pieter Versloot

Minister Grapperhaus maakte op maandagmorgen na het incident afspraken met de kerkelijke koepelorganisaties: zoveel mogelijk online-diensten, maximaal 30 mensen bijeen en niet zingen. Volgens hem lagen genoemde afspraken de dag voor het incident al klaar. Hij benadrukte keurig het oude grondrecht, dat de overheid niet zomaar kerkgebouwen kan binnentreden om regels af te dwingen. Ook Grapperhaus hield zich aan de wet. De mensen die als reactie doodsbedreigingen naar de kerkenraad stuurden gingen nog het meest buiten hun boekje.

Een kerk én een minister die zich aan de wet houden. In Nederland vonden op die zondag meer kerkdiensten plaats met net zoveel gelovigen. Waar hebben we het over? Vanwaar die heftige reacties?

Lieten te veel Nederlanders zich zondagavond meeslepen door Arjen Lubach? “Onverklaarbaar en vragen om problemen”, zei hij in zijn satirische programma Zondag met Lubach. “Door de aangescherpte coronamaatregelen mogen er nog maar dertig personen zich in dezelfde ruimte bevinden. Alleen kerkgangers hoeven zich hier niet aan te houden. Zij mogen zonder reservering met honderd personen bij elkaar komen. Met reservering is er zelfs geen limiet. Hier wordt gretig gebruik van gemaakt.”

Hij onderstreept zijn verontwaardiging vervolgens – niet gehinderd door veel feitenkennis – met het voorbeeld in Staphorst. Kerken hebben en houden hun uitzonderingspositie vanwege de vrijheid van godsdienst, die onze grondwet nu eenmaal garandeert. Toch vindt hij het niet uit te leggen dat er in voetbalstadions niet gezongen mag worden – ondanks dat het buiten is – en dat supporters sowieso geen wedstrijden mogen bijwonen. “In kerken mag daarentegen een onbeperkt aantal kerkgangers in een gesloten ruimte over elkaar heen zingen!”

Het zou maar zo kunnen dat veel Nederlanders met Lubachs bril op de volgende morgen de krant lazen. Volgens Wendelien Voogt (cultureel antropoloog) staat Staphorst bovendien al jaren symbool voor een calvinistisch verleden dat wij achter ons willen laten. Tel deze twee dingen bij elkaar op en Staphorst wordt al snel een kop van Jut waar onkerkelijken maar ook kerken graag een klap op geven.

Mij troffen twee dingen: Allereerst hoe belangrijk de Staphorsters het vinden om naar de kerk te gaan en wat ze daarvoor over hebben. Vele kerken in het land krijgen het geringe aantal plaatsen dat ze mogen reserveren niet vol. De leden lijken verdwenen te zijn in hun holen. Wat zegt dat over het commitment van deze wegblijvers? Maar ook: wat zegt dat over de relevantie van de kerk in de levens van leden en niet-leden? De les die ik uit Staphorst meeneem is de betekenisvolle plek van de kerk in de plaatselijke samenleving en de toewijding van haar leden.

Ten tweede troffen mij de woorden van een Brabantse arts-microbioloog bij Jinek over het incident: “Het voelt niet solidair. (…) Er is verschil tussen vrijheid hebben en je vrijheid pakken.” Dat klonk voor mij als een les voor alle kerken, inclusief de kerk in Staphorst. Hadden we als kerken misschien niet meteen moeten zeggen tegen de overheid, toen die onderscheid maakte tussen ‘iedereen én de kerken’: “Inderdaad, op basis van de grondwet en de daarin gegarandeerde vrijheid van godsdienst hebben we recht op deze uitzonderingspositie. We gebruiken die vrijheid echter om daarvan af te zien”? Solidariteit en de christelijke vrijheid waren dan hand in hand gegaan (I Kor. 9:12).
 

Lees verder

“Ik ben een mens en niets menselijks is mij vreemd” (Terentius, 190 – 158 v. Chr.)

01-10-2020

Deze woorden vormen een bekend gezegde. Velen gebruiken dit spreekwoord om zich ergens voor te verontschuldigen. Dat gaat dan in de trant van een ander gevleugeld woord: “Ik ben ook maar een mens”. Hiermee wil men dan duidelijk maken dat wij mensen nu eenmaal niet volmaakt zijn en fouten maken daarvan het logisch gevolg is.

Dr. S.W. Bijl

Een groots en verheven mensbeeld past hier niet bij en dat lijkt dan wel in overeenstemming met onze zogenaamde volksaard van bescheidenheid en calvinisme. Die laatste typering wordt mijns inziens wel heel vaak te onpas gebruikt, want zo calvinistisch zijn de meeste Nederlanders helemaal niet.

Toch is dit gebruik van dit gezegde niet het juiste en oorspronkelijke. De eigenlijke zin van deze woorden is: “Ik ben een mens en alles wat mensen overkomt, raakt ook mij!”. In de oudheid werden deze woorden gebruikt om te verklaren waarom men zich met de zaken van anderen bemoeit. Als mens ben ik verbonden met alle mensen van alle tijden en plaatsen. Wat zij doen en laten, beleven en denken, geloven en liefhebben om maar enige werkwoorden te noemen, hoort ook bij mij als persoon. Mensen vormen met elkaar de mensheid in de geschiedenis. Hier past dit gezegde bij: “Als één lid lijdt, lijden alle leden”. Bij antieke schrijvers komen we deze en dergelijke gedachten tegen. Voor hen is de mens een sociaal wezen. Als individu is men zich ervan bewust deel van een groter geheel te zijn.

Deze zienswijze vinden we ook in de Bijbel terug, al is die niet vanzelfsprekend. Kort geleden stond de lezing uit Matteüs 15:21-28 op het leesrooster. Daar duikt uit het niets een Kanaänitische moeder op, die de Jood Jezus om hulp vraagt voor haar zieke dochter. Jezus weigert eerst haar, als vreemdeling, te helpen, maar als zij tegenwerpt dat de honden de kruimels van de tafel mogen eten, trekt hij zich het lot van haar en haar kind aan. Als Paulus het Evangelie naar de ‘heidenen’ brengt, ontmoet hij tegenwerking van de joodse aanhangers van Jezus, die de sociale grenzen overtreedt. Uiteindelijk ontstaat er één gemeenschap van joodse en niet-joodse christenen. Grenzen vallen weg. Allen zijn kinderen van één Vader!

Voortbordurend op het bovenstaande kan de kerk en de mensheid, waar de kerk deel van uitmaakt, niet blijven toekijken bij de ellende van anderen. Het kamp Moria op Lesbos met al die verschillende mensen kan ons niet onverschillig laten, tenzij we onszelf kwalificeren als on-mensen. Hun lot raakt ook ons. Bij wijze van spreken staan wij ook in hun schoenen en lopen wij op hun slippers! Zo klinkt dat spreekwoord wel anders.

Vlak voor het feest van Sinterklaas houdt Kerk in Actie een huis-aan-huis-collecte voor alle vluchtelingenkinderen in Griekenland. Wilt u meehelpen, dan kunt u mailen naar: bijl_haverdings@xs4all.nl

Lees verder

Wanneer gaan we weer naar de kerk?

17-09-2020

Onze zoon is bijna wekelijks op zondag in de kerk te vinden omdat hij meedraait in het techniek-team (dat ervoor zorgt dat u thuis een goed beeld en dito geluid heeft), maar de rest van ons gezin is nog niet weer in de kerk geweest. Ergens ging ik ervan uit dat we na de zomervakantie de kerkgang zouden hervatten (we mogen immers weer), maar nu er enkele weken verstreken zijn, realiseer ik me dat we ons nog steeds niet hebben opgegeven voor het bijwonen van een kerkdienst.

Annelies Noordhof-Hoorn

We zeggen het door de week wel tegen elkaar (‘we moeten er even aan denken dat we ons opgeven voor zondag’), maar vervolgens gebeurt het niet. In tegendeel, kennelijk is het na al deze maanden gewoon geworden dat we onze zoon uitzwaaien en zelf de dienst online meemaken. Soms helemaal, soms gedeeltelijk en soms ook helemaal niet.

Het is natuurlijk een heel goede ontwikkeling dat gemeenten hun apparatuur hebben geüpgraded en dat we de diensten online kunnen meebeleven. Dat is relevant. Er zijn nog steeds veel mensen die vanwege hun kwetsbare gezondheid niet in de kerk kunnen komen. Het biedt in deze tijd met restricties ook extra mogelijkheden: uitvaarten, doop- en trouwdiensten kunnen zo toch worden meebeleefd. De online diensten zijn ook winst voor diegenen die niet gewend zijn om op zondagmorgen naar een kerk te gaan, maar in deze tijd wel op zoek zijn naar zingeving en troost putten uit een preek, gezang, orgelmuziek of een gewijde sfeer. Maar het betekent ook dat we gewend zijn geraakt aan online en dat weer offline gaan een bewuste keuze is. Wanneer gaan we weer naar de kerk?

Nu ik er zo over schrijf, realiseer ik me dat ik er erg naar uitzie om weer offline te gaan. Om weer de klink van de kerkdeur te lichten, de kerk binnen te stappen en het orgel te horen spelen. Om de dienst in z’n geheel, maar vooral ook weer met elkaar te beleven. Om halverwege de dienst de blik eens rond te laten gaan en je verbonden te weten met al die anderen die daar zitten. Of om te denken aan al diegenen die daar in voorgaande eeuwen al zaten. Verbondenheid en diepgang, die begin ik nu wel te missen. Gelukkig dient zich een nieuw natuurlijk moment aan om de kerkgang te hervatten: in de tweede helft van september wordt de startzondag georganiseerd. De aftrap van het nieuwe kerkelijk jaar. Een nieuw begin.

Lees verder

Labyrint

05-09-2020

Een half jaar geleden zijn ons beperkingen opgelegd, die de dagelijkse routines van bijna alle Nederlanders hebben verstoord. De aanvankelijke zelfdiscipline, waar een beroep op werd gedaan, blijkt moeilijk vol te houden nu de IC’s niet meer overbezet zijn en de piek voorbij lijkt. Verveling, ergernis, slordige naleving, complottheorieën, boze ondernemers, bestaansonzekerheid: het kwam allemaal langs. Begrijpelijk ook, want we voelen ons niet vrij. Niet zo vrij als anders. Toch blijkt COVID-19 ook de trigger om nieuwe wegen in te slaan, creatief te worden, er toch iets van te maken.

Jan Wijbenga

Er kwam ruimte voor bezinning. Hoe belangrijk is wat we doen, zijn we nog wel met de goede dingen bezig, draafden we ook niet een beetje door, hadden we voldoende oog voor de ander? Wisten we nog wel waar de rem zat?

Ook als kerkgemeenschap hebben we moeten schakelen, toen de gebruikelijke routines en activiteiten wegvielen. En gaat het om een tijdelijke aanpassing, of misschien ook wel om een permanente? De behoefte aan ontmoeting blijft, maar in de tussentijd worden we ook op onszelf teruggeworpen. Het gevoel van eenzaamheid, met name onder ouderen, neemt toe. Maar er kwam in de privésfeer ook ruimte om stil te staan bij de essentie van het leven, over de waarden die er werkelijk toe doen. Christenen kunnen daarbij terug naar de bron. De bron die niet alleen de Bijbel omvat, maar ook de lange christelijke traditie, waaronder de mystiek.

Onlangs waren we in Zenderen in Twente, op bezoek bij Hanna’s broer Bouke die zijn leven lang Karmeliet is geweest. Hij kreeg zijn opleiding in het klooster, trok de wijde wereld in en brengt er nu zijn oude dag door. Al vanaf 1856 is het Karmelklooster een ideale plek voor bezinning, contemplatie en spiritualiteit, zowel voor de zeventien kloosterlingen zelf als voor de mensen uit de buurt. Zo worden er activiteiten georganiseerd als icoonschilderen, bezielingsavonden, mystieke teksten lezen, meditatie en meditatief wandelen, Lectio Divina en films.

In de lommerrijke stiltetuin is met kleine stenen een labyrint aangebracht. Een labyrint is geen doolhof. In een doolhof verlies je de weg, in een labyrint vind je de weg. Er is één entree, tevens uitgang. Wie op zoek is naar zichzelf, naar God, naar spiritualiteit, volgt de weg en komt in het centrum terecht bij de kern. Daarna loop je dezelfde route terug. Vaak gaat een bepaalde gedachte met je mee om over te mediteren. Het lopen staat symbool voor een innerlijke weg, van loslaten, ontvangen en toelaten. Het is een bijzondere vorm van inkeer, van stilstaan bij (elementen van) je geloof en waarden die er werkelijk toe doen.

Het innerlijke leven voelt vaak als een doolhof. Maar in de stilte van het labyrint kun je bij de kern komen, jouw persoonlijke kern. Tot heil van jezelf, van de ander en van je relatie met God.

PS: In Groningen heeft o.m. onze wijkgemeente De Bron ervaring met het leggen en lopen van een labyrint.
 

Lees verder

Een mager stokkie en een gespierde goedzak

21-08-2020

Het is een zomerse, zonovergoten zaterdagmiddag. Een groep vrienden uit Badhoevedorp gaat zwemmen bij de Nieuwe Meer in Amsterdam. Eén van de vrienden draagt een mooi en duur horloge. Dat trekt de aandacht van een groepje jongeren, dat duidelijk ruzie zoekt. Zij proberen het horloge in handen te krijgen. De 24-jarige Bas van Wijk neemt het rustig op voor zijn vriend en stelt de ruziezoekers een vraag. Zo kennen zijn vrienden hem: Bas komt wel vaker voor mensen op. Dit wordt helaas zijn laatste keer. De oudste ruziemaker beantwoordt zijn vraag met drie kogels uit een pistool.

Ds. Pieter Versloot

Hij schiet Bas midden op een drukke steiger neer, voor het oog van zijn vrienden en vele anderen, waaronder jonge kinderen. Bas overlijdt in het ziekenhuis. Volgens zijn vrienden was hij “een gespierde goedzak, een echt mensenmens”. Veel sporten, niet roken, amper drinken. Hij deed nooit een vlieg kwaad. Eén van zijn vrienden vertelde: “Toen ik een vriend een beetje pestte, zei Bas: ‘Waarom doe je dat nou?’”

Wat een meedogenloze dood, die vervolgens schaamteloos wordt gebruikt door politici die hun gelijk willen halen in het racismedebat. Maar wat mooi als je vrienden zich je herinneren als iemand die het opnam voor anderen. Die vertellen dat je een “echt mensenmens” was. “Hij betaalde de hoogste prijs voor zijn moed”, zei burgemeester Femke Halsema. In Exodus 2:25 herinneren de Israëlieten zich God als Iemand die zich hun lot aantrekt, het voor hen opneemt. Later herkennen we die God in Jezus die het opneemt voor zijn vrienden, “de hoogste prijs voor hen betaalde”. Een echte ‘mensenGod’… “Er is geen grotere liefde dan je leven te geven voor je vrienden”. (Joh. 15:13).

Volgens de vrienden van Bas was de dader “een mager stokkie, zo’n jongen die zonder wapen niks kan”. Een wapen geeft de machteloze een gevoel van macht. Met drie doffe klappen ontnam een machteloos, mager stokkie twee mensen het leven: het leven van Bas en zijn eigen leven. Want na zo’n daad heb je geen leven meer. Als je het al had…

Lees verder