content image

Kerk in Stad: hét kerkblad van Groningen 

Kerk in Stad is het informatie- en opinieblad van de Protestantse Gemeente Groningen. Het informeert u over het kerkelijk leven in de stad Groningen, maar ook over kerk en geloof in Nederland en in de wereld. Niet alleen in de vorm van wijkberichten van de diverse (PKN) kerken, maar ook door middel van achtergrondartikelen, het actuele nieuws, interviews met interessante stadjers, boekbesprekingen, columns en nog veel meer.

Met Kerk in Stad blijft u op de hoogte van een gemeente die bruist van de activiteiten, van de mensen daarachter en van geloven met je hoofd, hart en handen.

Kerk in Stad verschijnt tweewekelijks en is een uitgave van Stichting Kerkblad Protestantse Gemeente Groningen in samenwerking met Dekker Creatieve Media & Druk.

Smartphone of een tablet?
U kunt Kerk in Stad nu ook via een APP lezen. Te downloaden voor Apple producten in de App Store, en voor Android in de Google Play Store.

Redactioneel - Kerk in Stad jaargang 21 nr. 6

18-03-2020

Beste lezer,

We leven in een vreemde tijd. Niet alleen gaan de kerkdiensten niet door, maar het hele openbare leven ligt plat. Tegen de tijd dat dit nummer van Kerk in Stad uitkomt, heeft de actualiteit ons al weer ingehaald.

Toch gaan we door. Tirtsa Liefting, onlangs bevestigd als predikant in de Nieuwe Kerk, wordt geïnterviewd door Pieter Bootsma als Stadjer. In de wijkberichten heeft ze zelf een bemoedigend bericht geschreven.

In ‘Kerk en Samenleving’ schrijft studentenwerker en theoloog Arjen Zijderveld over het project ‘All Ears’. Studenten, vaak eenzaam en worstelend met een hoge prestatiedruk, krijgen de ruimte om hun hart te luchten. Deze manier van zorgen, zonder behandelingstraject, vind je haast nergens tegenwoordig. Toch blijkt er een enorme behoefte aan te zijn.

Annelies Noordhof woonde een deel van de themamiddag ‘Spiritualiteit moet je doen!’ ter gelegenheid van Internationale Vrouwendag bij. Hoe vind je spiritualiteit in dagelijkse handelingen? Heeft de academische theologie misschien vormen van geloofsbeleving over het hoofd gezien?

Dat laatste is een interessante gedachte, nu de meeste kerkdiensten niet doorgaan. We zoeken alternatieven – bijvoorbeeld telefonisch contact en digitale kerkdiensten. Via Facebook (facebook.com/KerkinStad) probeert Kerk in Stad u zo goed mogelijk op de hoogte te houden. Verder kunnen we alleen voorzichtig zijn en elkaar helpen waar nodig. Sterkte en kracht gewenst!

Vriendelijke groet,
Annejet Fransen

Lees verder

Redactioneel - Kerk in Stad jaargang 21 nr. 5

06-03-2020

Beste lezer,

Hier is hij dan: het themanummer Diaconaat. Dat onderwerp is natuurlijk zo breed dat je er wel twintig nummers over kunt volschrijven. We hebben hier een bescheiden begin gemaakt.

In ‘Bij de Tijd’ schrijft Annelies Noordhof-Hoorn over vasten als een vorm van diaconaat – zolang je het vasten niet op jezelf betrekt, maar het gebruikt om aandachtiger naar je medemens te luisteren.

In plaats van een Stadjer heeft ds. Pieter Versloot dit keer iemand van het binnenlands diaconaat van Kerk in Actie geïnterviewd. Hester Oosterbroek houdt zich bezig met de regio Friesland-Groningen.

Pieter Bootsma heeft zich verdiept in de geschiedenis van de diaconie in Groningen. Hoe heeft zij zich door de jaren heen ontwikkeld? Als we nog verder terug vinden naar het ontstaan van de diaconie, moeten we bij de heilige Stefanus zijn. Het schilderij op de voorpagina is San Esteban (Sint Stefanus), 1575, van de Spaanse schilder Luis de Morales (1509-1586). U leest meer over Stefanus in de Kerkganger.

Herman Noordegraaf, als gastschrijver voor ‘Kerk en Theologie’, houdt zich juist bezig met het heden. Hij vertelt hoe hij de rol van de diaconie ziet in de tegenwoordige, seculiere maatschappij.

Ook maakt u kennis met diakenen uit de zes wijkgemeenten van de Protestantse Gemeente Groningen en Damsterboord.

We zijn natuurlijk nieuwsgierig wat u van zo’n themanummer vindt. Is het voor herhaling vatbaar? Laat het weten met een bericht naar kerk.in.stad@gmail.com of onze facebookpagina: www.facebook.com/KerkinStad.

Vriendelijke groet,
Annejet Fransen

Lees verder

Redactioneel - Kerk in Stad jaargang 21 nr. 4

20-02-2020

Beste lezer,

In dit nummer van Kerk in Stad denken we na over kerk-zijn in de stad. Dat thema hebben we niet bedacht, maar komt eigenlijk in alle artikelen terug. Dat gebeurt wel vaker: artikelen sluiten toevallig mooi op elkaar aan. Dat maakt het schrijven van een redactioneel een stuk gemakkelijker, moet ik zeggen.

Jan Wijbenga stapt graag af van de dogma’s uit zijn jeugd en pleit in ‘Bij de Tijd’ voor ‘geloven als belevenis’.

De Nieuwe Kerk heeft een nieuwe cantor-organist: Mannes Hofsink. Pieter Bootsma interviewt hem over zijn achtergrond, maar ook over zijn rol in de liturgie van de kerkdiensten. Wat hoort er thuis in de dienst, en wie bepaalt dat? Chris van Bruggen schrijft in ‘Kerk en theologie’ dat de beamer weinig toevoegt aan de kerkdienst. Of is er toch een plek voor?

In ‘Kerk en samenleving’ interviewt Annelies Noordhof-Hoorn een docent van de Protestantse Theologische Universiteit: Theo Pleizier. Hij leidt studenten op en onderwijst ze onder andere in praktische theologie. Hoe wordt Gods aanwezigheid in de werkelijkheid tastbaar?

Rob Kroes reisde naar Engeland en vertelt over een kerk die een wel heel bijzondere plaats heeft in de stad Londen: Temple Church is een kerk van juristen. Haar wortels liggen in de kruisridderorde van de Tempeliers.

Ook u, de lezers, hebt nagedacht over het thema ‘kerk en stad’. Dat wil zeggen, sommigen van u. Uit de inzendingen van onze fotowedstrijd, ter gelegenheid van het twintigjarig bestaan van Kerk in Stad, heeft de jury een winnaar gekozen. U ziet zijn foto op de voorpagina van dit blad. Hartelijk dank aan alle inzenders!

Het volgende nummer wordt een bijzondere editie. Dan is het thema namelijk niet toevallig, maar al maanden overdacht door de redactie. Het wordt een themanummer over diaconaat. Bent u al benieuwd naar het resultaat? Wij zeker...

Vriendelijke groet,
Annejet Fransen

Lees verder

Redactioneel - Kerk in Stad jaargang 21 nr. 3

05-02-2020

Beste lezer,

In 2020 is het 75 jaar geleden sinds het eind van de Tweede Wereldoorlog. Dat zal u vast niet ontgaan zijn – in heel Nederland staan we stil bij ’75 jaar Vrijheid’, een jaar lang. Afgelopen tijd was dat in het bijzonder de bevrijding van concentratiekamp Auschwitz door het Rode Leger op 27 januari 1945. Ds. Pieter Versloot vertelt in ‘Bij de Tijd’ over een bijzonder kunstwerk waarmee de Nederlandse slachtoffers van dit kamp werden herdacht. Lichtgevende stenen lagen eerst verzameld in Rotterdam en reisden daarna naar 171 gemeenten in Nederland. Op de voorpagina ziet u een foto van de stenen in Groningen.

In eigen kring mogen we een heuglijk feit herdenken: Gerard van Reenen, organist van gemeente Damsterboord, viert zijn gouden jubileum. Ria van Dijk-Hilberts ging in gesprek met deze stadjer.

We kijken in dit nummer dus terug, maar ook vooruit. En is dat niet de enige manier?

In Assen gingen mensen uit heel Noord-Nederland in gesprek over de toekomst van de dorpskerken. Door krimp en vergrijzing is het niet altijd even gemakkelijk om de traditionele organisatiestructuren aan te houden. Toch blijkt er nog heel veel mogelijk. U leest erover in Kerk en Samenleving.

Ook onze eigen kerk in Stad denkt na over de toekomst. Dat is niet alleen de taak van de kerkenraden, maar van iedereen. George Heijer van de Algemene Kerkenraad vertelt in dit nummer waar we inmiddels staan op de weg naar een nieuw beleidsplan en vraagt om uw meningen en ideeën. Denkt u mee?

Vriendelijke groet,
Annejet Fransen

Lees verder

Redactioneel - Kerk in Stad jaargang 21 nr. 2

21-01-2020

Beste lezer,

De kerk heeft door de eeuwen heen veel waarde gehecht aan stilte. Bijvoorbeeld in kloosters, een traditie die we bij ons in Groningen terugzien in het Stadsklooster in de Lutherzaal. Op andere momenten past het ons beter om zichtbaar en hoorbaar te zijn.

Zoals in de klimaatkwestie, schrijft ds. Bijl in ‘Bij de Tijd’. Waar zijn de christelijke stemmen die in de vorige eeuw nog wel riepen om verandering?

Dat roepen om verandering hoeft niet per se letterlijk, demonstrerend op straat (hoewel dat in mijn ervaring wel effectief én cathartisch is). Nick Everts, monastiek pionier van het Stadsklooster, vertelt in ‘Kerk en Theologie’ hoe religieus schrijven revolutionair kan worden.

Tegenwoordig worden gedachtes en ideeën veel gedeeld op het internet. Onze redacteur Reinder de Jager bespreekt verschillende Nederlandse theologische blogs. Zo helpt hij u een beetje op weg.

Want dat doet de redactie van Kerk in Stad natuurlijk graag! Gelukkig krijgen we daarbij vanaf nu versterking van Annelies Noordhof-Hoorn, die we aan u voorstellen met een interview.

Tot slot: hebt u al een foto ingezonden voor onze fotowedstrijd? Dat kan nog t/m 28 januari 2020! We zijn heel benieuwd op welke verschillende manieren u kerk-zijn in de stad in beeld brengt. Uw inzending kunt u mailen naar kerk.in.stad@gmail.com. Alle voorwaarden staan op onze website: www.kerkinstad.nl. Succes!

Vriendelijke groet,
Annejet Fransen

Lees verder

In balans?

18-03-2020

Momenteel bevinden we ons midden in de veertigendagenperiode. Vroeger noemden we dat de lijdenstijd. Dat begrip is eigenlijk heel karakteristiek voor de protestantse kerken in ons land. Alle nadruk komt te liggen op de lijdensweg, die Jezus heeft gevolgd gedurende zijn leven op aarde. Op de buitenmuur van de Stadsparkkerk in Groningen staat nog steeds deze tekst te lezen: ‘Wij verkondigen Christus de Gekruisigde’. Jezus is de lijdende en gekruisigde. Maar is dit niet de halve waarheid?

Dr. S.W. Bijl

In de westerse christelijke traditie is en was Jezus vooral de lijdende knecht van de Heer waar Jesaja over schrijft. De kerkvaders uit het Westen en de latere leraren van de kerk en hun leerboeken laten eenzelfde nadruk op de lijdende Christus zien. De Reformatie binnen het westerse christendom heeft hierin geen verandering gebracht.

Schilders uit allerlei streken en christelijke tradities in West-Europa toonden en tonen dat lijden op vele doeken. Beeldhouwers en houtsnijders leggen in hun werken ook de nadruk op het lijden en sterven van de Heiland. Grote en kleine kruisen staan of hangen in vele westerse kerken, al of niet voorzien van het getormenteerde lichaam van de Heer. Op de torens zijn die kruisen kenmerkend voor een kerkgebouw. In de rooms-katholieke westerse kerkinterieurs ziet men de veertien kruiswegstaties, die op een eigen traditionele manier de laatste gang van Jezus in Jeruzalem in beeld brengen. De meeste staties hebben een bijbelse achtergrond, en geven uiting aan de behoefte de immense tragiek in beeld te brengen. Veronica en de val van Jezus horen tot de vrome fantasie. Ook in particuliere huizen van gelovigen hangen kruisen en crucifixen. In deze vormgeving herkende men het eigen menselijk lijden van alle tijden en plaatsen. Dat kan men ook goed terugzien bij de Pieta’s, waarbij moeder Maria het levenloze lichaam van haar zoon op schoot houdt. Naast de beeldende kunsten treft men dit verschijnsel ook aan in de kerkelijke muziek. Wanneer Johannes Sebastian Bach zijn Passies componeert en uitvoert, eindigt zijn muziek in tranen. Ontroerd horen de aanwezigen, gelovig en ongelovig, toe.

In de oosterse kerken liggen de zaken totaal anders. Natuurlijk weet men van het lijden van de Christus, maar vele malen belangrijker is de boodschap van Pasen. Alle ellende, pijn, verdriet, boosheid, wroeging, tranen en schuld verbleken bij het verblindende licht van Pasen, de verrijzenis van onze Heer. In die kerken vindt men wel de kruisen terug, maar lang niet zo prominent als in het westen. Een triomfantelijke Christus kijkt vanaf het plafond groots en majesteitelijk de gelovigen aan. De passie is passé! De dood is het einde niet! Daar getuigen de afgebeelde heiligen van, met hun blik op oneindig. Deze nadruk op Pasen kleurt de kerkelijke kunst anders dan die van het westen. Dat vinden we ook terug in het gezang, in de teksten en de theologie.

In de vier evangeliën is alles nog één geschiedenis, in één adem geschreven en verteld. De kerk wereldwijd heeft maar één verhaal: van de opgestane Heer, die door en voor mensen was gekruisigd! Maar het is noodzakelijk beide kanten aan het licht te brengen om zwart en wit te kunnen onderscheiden

Lees verder

Vasten: Luisterend aanwezig zijn

06-03-2020

Carnaval is voorbij, de vastentijd is aangebroken. Weliswaar vieren wij hier in het noorden van het land geen carnaval (uitgezonderd in Ter Apel en Kloosterburen), maar vasten doen we wel. De laatste jaren steeds meer.

Annelies Noordhof-Hoorn

Vasten is volgens Van Dale ‘weinig of niets eten, met name uit religieuze motieven’. Vasten is van alle tijden, religies en culturen: de Perzen, Grieken, hindoes en later de christenen vastten op gezette dagen en tijden. Na de Reformatie raakte het vasten onder protestanten in onbruik. Calvijn verwierp het vasten – het vasten van Jezus in de woestijn was zo uniek dat wij dat niet kunnen nadoen. Overigens waren er ook in de protestantse kerk minder strenge opvattingen over vasten. De laatste jaren is er een duidelijke opleving van vasten, ook in de protestantse kerk. Er is meer aandacht voor lichamelijkheid. Overigens is vasten in de gehele samenleving hot.

Een van de trends is ‘intermittent fasting’: eten wordt afgewisseld met vasten. Er zijn verschillende manieren. Er is de variant waarbij je drie vaste maaltijden nuttigt, maar na ’s avonds 19:00 uur tot de volgende morgen 7:00 uur niet eet. Er is ook een variant waarbij je twee dagen vast en vijf dagen normaal eet. Wetenschappers zijn voorzichtig positief over de gunstige effecten voor de gezondheid.

Dat religieuze en niet-religieuze motieven bij vasten door elkaar kunnen lopen, is duidelijk te zien bij het populaire ‘IkPas’, dat twee varianten kent: dertig dagen niet drinken (Dry January) of veertig dagen (tussen carnaval en Pasen) niet drinken. Daarnaast kan het vasten tijdens de veertigdagentijd in de huidige tijd op allerlei manieren: veertig dagen niet Netflixen, geen sociale media, geen vlees bij het eten, geen koekjes bij de koffie, geen kleren kopen, niet vrijen en ga zo maar door. In plaats van eten, drinken, kijken en consumeren, ruimte en aandacht voor God en de ander. Dat is natuurlijk prachtig.

Misschien zijn er ook mitsen en maren te noemen als het gaat om vasten. Niet eten en niet drinken gaat bijvoorbeeld heel vaak over afvallen – betekent dat meer ruimte en aandacht voor God en de ander? Moet je op alle feestjes en verjaardagen van geliefden de met zorg uitgekozen wijn, bier en lekkere hapjes afslaan omdat je vast? Dat laatste is mezelf wel eens overkomen en eigenlijk vond ik het achteraf een beetje gênant – ik deed de ander zo juist tekort.

Dat neemt niet weg dat meer ruimte voor God en de ander goed is. Mee-leven en mee-lijden met de ander. Dat is iets wat er nog wel eens bij inschiet in de hectiek van het leven. Ik kan volledig opgaan in mijn gezin en de liefde voor mijn vak, maar echt tijd voor de ander blijft er dan wel eens bij. Tijd om naar de ander te luisteren of met de ander te bidden. Dat is iets wat trouwens ook heel goed past bij het thema diaconaat: dat bestaat uit handelen, maar ook uit luisteren. Luisteren naar het verhaal van de ander. Luisterend aanwezig zijn. Dat is mijn ‘vasten’ deze vastentijd. En u? Wat vindt u van vasten? Hoe vult u de vastentijd in?

Lees verder

Geloven als belevenis

20-02-2020

Op een donderdagavond gaan we naar een dansvoorstelling in het Grand Theatre. Voor de deur worden kaarsjes uitgedeeld, die je in de Martinikerk kan aansteken. Een spoor van lichtjes leidt je naar het koor. Op de achtergrond klinkt orgelmuziek, mensen lopen af en aan, enkelen blijven zitten in het schemerduister, met de jas aan. Sommigen komen voor het eerst in de kerk. Verleid door een lichtje, en níet door een folder, een hagepreekje of iemand met stalen neuzen op de schoenen.

Jan Wijbenga

Mensen zien de schoonheid van de gewelven en de muurschilderingen niet, maar belanden in een kort bezinnend moment, waar ze opgaan in het hier en nu. Gedachten en gevoelens komen los, bij iedereen wat anders. Je hoeft niks, niemand vraagt je iets, anoniem kun je je ding doen en een collectezak blijft achterwege. Stilte, een ritueel, ongepland, zomaar tussen de boodschappen door.

De benedenzaal van Grand zit vol. Mohamed Yusuf Boss gaat dansen. Hij was eerder te zien in de Nieuwe Kerk. Een spoor van (led)licht omzoomt het podium, felle schijnwerpers gaan aan en uit. Een man, zijn gezicht onzichtbaar, rapt een kwartier lang onverstaanbare teksten. Dansers komen tot leven en er ontstaat interactie, omlijst door een harde beat. Ingespannen proberen we alles te volgen en de voorstelling te duiden. Het programma geeft een indicatie van de bedoeling: wat gebeurt er tussen mensen bij een eerste contactmoment? De inspiratie komt van de zwarte Amerikaanse activist James Baldwin, zo lezen we.

Het zal duidelijk zijn: je moet alle zintuigen open zetten om daar iets van te herkennen. Pas toen we ons aan het gebeuren overgaven kwam het binnen: het totaal maakte iets los zonder dat we elk onderdeel hoefden te interpreteren. De bewegingen van de vijf dansers waren mooi en kunstig, dat zagen we ook wel. Na drie kwartier voor een intens aandachtig publiek was het voorbij en werd er lang en hard geklapt, zelfs gejoeld.

Wat neem je nou mee van zo’n avondje? Ik meende overeenkomsten te zien. Wie gelooft stelt zich open voor activiteiten op het gebied van kunst en cultuur, van spiritualiteit, van teksten die je tegenkomt of opzoekt, maar niet meteen onomstreden te duiden zijn, van muziek en zang, van meditatie en bezinning, van gebed ook als uiting van spiritualiteit. Je laat je raken en probeert de samenhang te zien en vooral ook: te ervaren. Want geloven is iets van hoofd, hart en handen. Het hoort er allemaal bij, en toch is het moeilijk aan anderen uit te leggen.

In de kerk en misschien ook daar buiten zijn we misschien wel teveel op het woord gericht geweest. Vroeger op catechisatie moest je de vragen en de juiste antwoorden uit het hoofd leren van de Heidelbergse Catechismus. Via teksten zou het heil ons geworden, en wat je inprent, vergeet je je leven niet meer.

Gelukkig komt er steeds meer ruimte voor spiritualiteit, voor een beleving, die niet meer ingeperkt wordt door ingestampte waarheden. Toen ik in een studentendienst belijdenis deed kreeg ik een boekje: Jezus is Heer. Daarmee is de kern gegeven, misschien nog met het grote gebod als toevoeging: heb God lief en je naaste lief als jezelf. Dan is er opeens heel veel ruimte om met een grote ontvankelijkheid alles wat er in de wereld op je afkomt in een gelovig perspectief te zien. En wordt geloven weer een belevenis.

Reacties: wijbengahalma8@gmail.com

Lees verder

Levenslicht

05-02-2020

Hij verzamelde 104.000 stenen met zijn team. Elke steen werd geïmpregneerd met een speciale inkt. Overdag zie je daar niets van. Lijkt het een gewone hoop stenen. Maar in het donker lichten ze op, lijken ze te ademen. Elke steen symboliseert een Nederlands slachtoffer van de nazi’s in de Tweede Wereldoorlog. Elk slachtoffer komt weer tot leven in dit bijzondere oorlogsmonument in Rotterdam-Zuid.

Ds. Pieter Versloot

Daan Roosegaarde, een veertigjarige kunstenaar uit Nieuwkoop, is de bedenker ervan. Hij verbindt een eeuwenoude traditie – dat Joden stenen op een graf leggen – met moderne technologie. “Techno-poëzie,” noemt hij het zelf. “Licht betekent voor mij leven en communicatie. Het levert een taal, om mensen samen te brengen, in dit geval samen te herdenken. Daarom heet het Levenslicht.”

Je kunt met moderne technologie mensen het levenslicht ontnemen, zoals de nazi’s dat deden. Én je kunt met technologie mensen weer een beetje tot leven brengen. Dat is technologie die van zwaarden ploegen maakt. Die je ineens doet denken aan de hoop en het licht van Pasen.

Levenslicht deed stenen tijdelijk oplichten. Het was in opdracht van het Comité 4 en 5 mei een tijdelijk monument: van 22 januari tot 2 februari. Ik heb me laten vertellen dat het Levenslicht van Pasen langer duurt...

Lees verder

Schaamte terug van weggeweest

21-01-2020

In de christelijke traditie is schaamte een bekend begrip. Het gevoel van tekortschieten, dat men zonde noemt, dragen mensen met zich mee. Maar dat is niet het laatste woord dat men spreekt of laat horen. Vergeving hoort bij geloven en vertrouwen in Gods barmhartigheid. Men kan en mag opnieuw beginnen! Mensen kunnen zich bekeren. Maar makkelijk gaat dat vaak niet. Schaamte kan een begin zijn van anders doen en laten.

Ds. Simon Bijl

Het heeft enkele decennia geduurd, maar nu staat de invloed van onze economie op het milieu weer prominent op de agenda van de politiek en de samenleving. Bij ongewijzigd beleid zal het leven op aarde totaal gaan veranderen. Niet uit ideële motieven, maar puur uit noodzaak, zal de mensheid een andere koers moeten inslaan bij de keuzes die men maken gaat op gebied van economie en milieu. Dit zal grote gevolgen hebben voor de samenleving wereldwijd. Actiegroepen en politieke partijen die jarenlang weinig of geen gehoor vonden, laten zich duidelijk horen. Anders dan in de tachtiger jaren van de vorige eeuw, is het echter oorverdovend stil op het kerkelijk erf. Waar zijn de profeten en profetessen van weleer? Waar is het vlammend getuigenis, het doorwrochte betoog van theologen en gelovige wetenschappers?

Toen in april 1968 de Club van Rome van zich liet horen en mensen waarschuwde voor de gevolgen, die een onveranderd economisch beleid met zich mee zou brengen, raakte in de loop der tijd ook de kerk bij de oplaaiende discussie betrokken. Diezelfde Club van Rome publiceerde in 1972 een rapport met de titel ‘Grenzen aan de groei’. Het werd voor velen duidelijk dat ook christenen hun inbreng moesten leveren om tot een nieuwe ethiek op het gebied van menselijk handelen te komen. Aan het einde van de tachtiger jaren kwam het tot een breed opgezet ‘Conciliair Proces op het gebied van Vrede, Gerechtigheid en Heelheid van de schepping’. Dit alles vond plaats in oecumenisch, wereldwijd verband. Voor het eerst in de geschiedenis stond dat laatste onderwerp op de agenda van de kerken.

In ons land kwamen groepen en individuen met elkaar in gesprek. Tips werden doorgegeven aan de achterban om iedere burger beter te laten omgaan met het milieu. Vanuit bijbels perspectief werd gesproken over ‘verantwoord rentmeesterschap’. Enthousiast namen mensen deel aan allerlei manifestaties. Men probeerde zijn eigen levensstijl te veranderen. Maar zoals zo vaak, verdween bij velen het gevoel van noodzakelijkheid. De aandacht voor deze andere manier van leven verslapte. Wel kwamen er nieuwe auto’s op de markt, die zuiniger reden en schoner waren. Hergebruik van bijv. papier en glas vond brede ingang. Maar de tijd stond niet stil…

In 2015 laaide de discussie weer op, nu door de waarschuwing van wetenschappers en anderen, dat het klimaat wel zo snel aan het veranderen was door toedoen van menselijk gedrag en dat daardoor allerlei gevaren dreigden voor het leven op aarde. Wereldwijd kwam een actieplan tot stand op de klimaatconferentie in Parijs. Ook ons land sloot zich bij de afspraken aan. Pas na de zomer van 2019 werd ons duidelijk welke grote gevolgen dit met zich mee zou brengen. De eerste groepen die zich aangesproken wisten, waren de boeren, de bouwers en de automobilisten. Een potsierlijke oplossing kwam voor de laatsten uit de bus: de 100 kilometergrens op bepaalde plaatsen en tijden in plaats van overal en altijd. Dit toont aan hoe moeilijk nieuw beleid tot stand komt. Angst voor de kiezers en niet de zorg voor de aarde bepaalt de grenzen. Nu zou de kerk, dat zijn we samen, moeten gaan spreken en handelen! Hier ga je je schamen voor wat wij mensen doen en laten. Uitvluchten helpen niet meer. Bekering is nodig!

Lees verder