content image

Kerk in Stad: hét kerkblad van Groningen 

Kerk in Stad is het informatie- en opinieblad van de Protestantse Gemeente Groningen. Het informeert u over het kerkelijk leven in de stad Groningen, maar ook over kerk en geloof in Nederland en in de wereld. Niet alleen in de vorm van wijkberichten van de diverse (PKN) kerken, maar ook door middel van achtergrondartikelen, het actuele nieuws, interviews met interessante stadjers, boekbesprekingen, columns en nog veel meer.

Met Kerk in Stad blijft u op de hoogte van een gemeente die bruist van de activiteiten, van de mensen daarachter en van geloven met je hoofd, hart en handen.

Kerk in Stad verschijnt tweewekelijks en is een uitgave van Stichting Kerkblad Protestantse Gemeente Groningen.

Kerk in Stad zoekt nieuwe redactieleden!

Ons blad zoekt nieuwe redactieleden, in verband met spannende nieuwe ontwikkelingen in het nieuwe jaar waardoor er veel werk te verzetten valt, en ook omdat een enkel redactielid er na jaren trouwe dienst mee stopt. Wat de functie in grote lijnen inhoudt kun je lezen in de profielschets op onze website, https://www.kerkinstad.nl Lijkt het je boeiend om mee te denken met de redactie en mee te schrijven aan dit blad, en wil je meer weten? Neem dan contact op met onze eindredacteur Annejet Fransen (kerk.in.stad@gmail.com) of met de voorzitter van de redactie, Reinder de Jager (tel 06 39422016).

Wie zijn we en wie zoeken we

Ons blad

Kerk in Stad is een informatie- en opinieblad voor kerkelijk Groningen. Kerk in Stad wordt mogelijk gemaakt door de Protestantse Gemeente Groningen, de Protestantse Gemeente Damsterboord en Dekker Creatieve Media en Druk. Kerk in Stad heeft een onafhankelijke redactie en valt onder Stichting Kerk in Stad. Momenteel verschijnt het blad eens in de twee weken.

De redactie en de medewerkers

De redactie bestaat uit (onbetaalde) redacteuren uit diverse protestantse traditites in Groningen, en een betaalde parttime eindredacteur. De redactie komt eens in de twee weken bijeen om te overleggen over de inhoud van komende nummers, taakverdeling, lopende zaken en over de koers van het blad. Daarnaast willen we tijdens die vergaderingen onze kwaliteit bevorderen door opbouwende kritiek; daarvoor zijn er buiten de vergaderingen om ook wel eens workshops om bepaalde journalistieke vaardigheden op te doen. Redacteuren schrijven tot nu toe allerlei soorten artikelen – we hebben wat dat betreft geen specialisatie binnen de groep.
Kerk in Stad kent daarnaast een poule van vaste medewerkers, die voor een bepaalde rubriek schrijven – zoals boekbesprekingen, theologische artikelen en columns. Zij wonen de redactievergaderingen niet bij.

Wat wij van een toekomstig redacteur verwachten

  • Betrokkenheid bij (een deel van) de kerk en het kerkelijk leven in Groningen, dan wel nieuwsgierig daarnaar; betrokkenheid bij de stad Groningen; betrokkenheid bij kerk en samenleving ook in groter verband.

  • Graag willen schrijven, gedachten helder kunnen formuleren en willen groeien daarin

  • Een journalistieke neus willen ontwikkelen, voor wat belangrijk is voor de mensen voor wie wij schrijven

  •  Afgesproken artikelen op tijd en binnen het aantal woorden dat staat voor een rubriek kunnen aanleveren

  • In de basis enkele digitale vaardigheden beheersen, zoals het omgaan met Word en e-mail

  • Met de redactie als geheel willen nadenken over de koers van het blad

  • Een keer per veertien dagen de redactievergadering bijwonen (duur vergadering: 1,5 uur) en gemiddeld een keer per maand een artikel/rubriek aanleveren; de hoeveelheid tijd die daarin zit, wisselt en heeft men ook in eigen hand

Daarnaast is het de bedoeling dat wij ons blad uitbreiden naar een online platform, en daarvoor een web-redactie als sub-redactie te vormen. Daarvoor zoeken wij nog redacteuren die naast bovenstaande eigenschappen nog de volgende vaardigheden hebben/willen ontwikkelen:

  • Verstand hebben van/affiniteit hebben voor het schrijven voor online platforms

  • Affiniteit hebben met sociale media

  • Bekend zijn dan wel bekend willen worden met het plaatsen van artikelen op het web, in een Wordpress-achtige omgeving

Daarnaast zouden we ook heel graag in contact willen komen met een beeldredacteur – die als specialiteit foto’s en illustraties gaat beheren voor zowel het gedrukte blad als de online platforms.
 

 

Smartphone of een tablet?
U kunt Kerk in Stad nu ook via een APP lezen. Te downloaden voor Apple producten in de App Store, en voor Android in de Google Play Store.

Redactioneel - Kerk in Stad jaargang 22 nr. 01

13-01-2021

Beste lezer,

Nog de beste wensen voor het nieuwe jaar. Mijn kerstboom staat mijn woonkamer nog op te fleuren naast mijn bureau, want een beetje extra licht kan ik wel gebruiken. De kersttijd duurt nog tot 2 februari, heb ik gehoord, dus het mag gewoon nog.

Met de verlengde lockdown worden we alwéér, nog steeds, stilgezet – misschien niet in onze dagelijkse bezigheden maar wel in ons samenkomen en gemeenschap zoeken. Dat brengt soms overpeinzingen met zich mee. Ds. Marga Baas schrijft in ‘Kerk en Theologie’ een meditatie over Epifanie en een gedicht van Willem Barnard.

In de week van 17 t/m 24 januari is het de jaarlijkse Week van gebed voor de eenheid – een feit dat u bij het lezen van dit blad niet zal ontgaan. In ‘Kerk en Samenleving’ vertelt Nick Everts u wat over de achtergrond van deze gebedsweek en het programma dit jaar.

Eind vorig jaar heeft de redactie versterking gekregen van Rachel Wardenaar. Reinder de Jager interviewt deze jonge Stadjer over haar leven en interesses. We kunnen haar hulp goed gebruiken, want na het verwerken van al uw ingevulde enquêtes gaat de redactie binnenkort allemaal mooie vernieuwingen lanceren.

Ik weet niet of u net zo enthousiast bent als wij (ik hoop het!), maar wat Kerk in Stad betreft heeft u dus nog wat om naar uit te kijken wanneer de kersttijd dan eindelijk écht voorbij is.

Vriendelijke groet,
Annejet Fransen
 

Lees verder

Redactioneel - Kerk in Stad jaargang 21 nr. 24

26-12-2020

Beste lezer,

Dit is het allerlaatste nummer van 2020, dat een beetje later verschijnt dan anders: u leest de papieren versie pas op 29 december in verband met de feestdagen. We hebben het blad wel vast voor Kerst gemaakt, maar als u hier en daar wat achterhaalde informatie ziet, zult u ons dat vast vergeven. Als ik dit schrijf hebben we in mijn gemeente – samen met twee andere kerken – net de kerstwandeling moeten annuleren. En baal ik dus van de net ingevoerde lockdown. Maar voor u zijn we al weer in een hoopvollere stemming!

Jan Wijbenga schrijft in ‘Bij de Tijd’ over de verbindende kwaliteiten van muziek en geeft verrassende voorbeelden. Ruth Pruis interviewt stadjer Hans Smits, die een ontzettend moeilijk proces om heeft weten te gieten in ontroerende en herkenbare gedichten. Nick Everts schrijft in Kerk in Samenleving over de boeiende groeiende theologie van Trees van Montfoort, die bij uitstek vooruit kijkt. Ook vindt u in dit nummer de plannen van het College van Diakenen voor 2021 in de vorm van een begroting.

Ik heb zelf nog een dag kerstgroeten knutselen voor de boeg, als vervanging voor de kerstwandeling. Zullen we maar hoopvol blijven? Een goede, veilige jaarwisseling en tot 2021!

Vriendelijke groet,
Annejet Fransen
 

Lees verder

Redactioneel - Kerk in Stad jaargang 21 nr. 23

10-12-2020

Beste lezer,

Hier is hij weer: het extra dikke kerstnummer, voor alle lidmaten van de Protestantse Gemeente Groningen en Damsterboord! U zult in dit nummer, vooral wanneer het gaat over diensten en activiteiten rondom Kerst, regelmatig zinsneden als ‘vanwege corona…’ en ‘anders dan anders’ tegenkomen. Dat betekent niet dat we Kerst gewoon overslaan – kijk maar eens in het kerkdienstenoverzicht of in de rubriek ‘Kerk en Samenleving’!

Ook in dit nummer: een verslag van wat de kinderen in de afgelopen maanden hebben uitgespookt, Marian Knigge bespreekt een fraai kerstgedicht, en de begroting van de Protestantse Gemeente Groningen voor 2021. De ‘Stadjer’ is ditmaal Henk Oostinga, die onlangs afscheid nam als ambtsdrager in De Bron maar zeker niet als kerkganger. In ‘Kerk en Theologie’ vertelt Nick Everts, monastiek pionier, wat ‘heiliging van de tijd’ betekent – en waarom we dat juist nu nodig hebben.

Dit jaar komt er nog één Kerk in Stad uit, maar die wordt vanwege Kerst niet zoals gewoonlijk op zaterdag bezorgd. U ontvangt hem op dinsdag 29 december.

Een gezegend Kerstfeest namens de redactie van Kerk in Stad!

Vriendelijke groet,
Annejet Fransen
 

Lees verder

Redactioneel - Kerk in Stad jaargang 21 nr. 22

27-11-2020

Beste lezer,

Zoals drs. Bijl schrijft in Bij de Tijd, gaan we voor het eerst in onze herinnering een adventsperiode in tijdens een pandemie. In maart hoopte ik nog dat de crisis voorbij zou zijn vóór Pasen – die gedachte kan ik me inmiddels nauwelijks meer voorstellen. Ik denk dat niemand nu een Kerst zoals in andere jaren verwacht.

We hebben nu wel meer ervaring met ‘crisiskerkdiensten’ dan we rond Pasen hadden. Veel kerken geven een andere maar toch bijzondere invulling aan de advents- en kersttijd. Daarover leest u in de wijkberichten. Deze tijd vraagt ook om een sterke diaconale kerk – maar wat betekent dat eigenlijk? Gerhard ter Beek schrijft erover in Kerk en Theologie.

Misschien bent u dit jaar meer dingen online gaan doen. Rob Kroes schrijft in Kerk en Samenleving over de verschillende apps die aangeboden worden voor op de smartphone om de Bijbel digitaal te lezen. Gebruikt u dergelijke apps? Of speelt uw telefoon misschien op een andere manier een rol in uw geloofsleven?

Kerk in Stad mag een nieuw redactielid verwelkomen. Ruth Pruis is kerkelijk werker in De Fontein en gaat ons helpen elke twee weken het blad te vullen – en binnenkort ook onze nieuwe website. Het blad gaat namelijk vernieuwen en daar hoort de digitale wereld bij. Bij het volgende nummer treft u daarom een enquête aan met vragen over het huidige blad en wat er nog beter kan. Maar nu loop ik op de zaken vooruit – veel leesplezier!

Vriendelijke groet,
Annejet Fransen
 

Lees verder

Redactioneel - Kerk in Stad jaargang 21 nr. 21

12-11-2020

Beste lezer,

Gisternacht voelde ik voor het eerst dit najaar ijs op het asfalt toen ik over straat schuifelde (uw eindredacteur zit niet altijd achter haar bureau). De kou zet nu eindelijk door. Dat merk je ook in sommige kerken, waar noodgedwongen ook tijdens de kerkdiensten de ramen open staan.

Op 22 november worden op veel plekken de overledenen van afgelopen jaar herdacht. Helaas dit jaar vaak op afstand, via de computer. Annelies Noordhof-Hoorn schrijft erover in ‘Bij de Tijd’. Ds. Pieter Versloot schrijft in ‘Kerk en Samenleving’ over eenzaamheid – van de achtergeblevenen na een overlijden, van jongeren, ouderen, mensen in een minderheid en mensen die nu hard getroffen worden door de coronacrisis.

Reinder de Jager schrijft over een blijder onderwerp: hij interviewt Luuk Sikkema, organist van de Immanuelkerk. Binnenkort wordt daar het – voor deze kerk – nieuwe orgel onthuld. Houd de website van de kerk in de gaten, want er verschijnt een video met de presentatie!

De coronacrisis treft ook de kas van de kerk, door de afgenomen opbrengsten van de collecten. Daarom doet de Protestantse Gemeente Groningen een oproep om een eenmalige extra bijdrage te doen. Daarmee kan de kerk verder naar de toekomst. Over die toekomst schrijft dan weer Koos Meisner. Er is namelijk een nieuw beleidskader vol thema’s die de komende jaren de volle aandacht gaan krijgen.

Sterkte gewenst deze gedachteniszondag, en daarna: op naar Kerst. Hoe dan ook.

Vriendelijke groet,
Annejet Fransen

Lees verder

Mens, durf te leven

13-01-2021

Een zieke buurtgenoot stuurde mij een foto van een uitbundige bos gele bloemen. Een nieuwjaarsgroet met de beste wensen voor het komende jaar. Hij sprak de wens uit dat het een vreugdevol jaar mag worden waarin we weer kunnen lachen. Want – zo eindigde hij z’n berichtje – zonder lachen kan het leven niet bloeien. Zijn positieve wensen, tegen de klippen op – want het lachen was hem de laatste maanden wel vergaan – ontroerden me.

Annelies Noordhof-Hoorn

Ze deden me denken aan wat de psychologe Edith Eger schrijft in haar boek Het geschenk: het is normaal om te lachen en goed om plezier te hebben. Onder alle omstandigheden. Ook, of juist, als die omstandigheden verre van vrolijk zijn.

Edith Eger is een joodse vrouw, die als tienermeisje vanuit Hongarije naar Auschwitz werd gedeporteerd en ternauwernood de oorlog overleefde. Na de oorlog emigreerde Eger met haar man en pasgeboren dochtertje naar de Verenigde Staten. In het Land van Belofte hoopte zij een nieuw bestaan op te kunnen bouwen; het verleden stopte ze ver weg. Dat werkte niet. Integendeel, Eger ontdekte na vele jaren dat niet het verleden zelf, maar je gedachten over dat verleden, je een gevangene maken van dat verleden. Onze angsten, onze schaamte, onze hang naar goedkeuring, onze behoefte aan controle zijn vaak te herleiden naar vroegere trauma’s. Ze hielpen ons te overleven, maar verhinderen ons voluit te leven, lief te hebben en liefde te ontvangen.

Eger beschrijft in Het geschenk hoe zij uiteindelijk – haar kinderen waren al volwassen – haar pijn, ontberingen en lijden heeft aanvaard als geschenken, waardoor ze heeft kunnen groeien en heeft kunnen worden wie ze is. Dat schept ruimte. Ruimte om elkaar in het onzekere jaar dat voor ons ligt aan te blijven moedigen mild te zijn voor onszelf, om los te laten wat ons belemmert het leven voluit te leven, om ook in het komende jaar vrolijk te zijn en te lachen. Mens, durf te leven!
 

Lees verder

Waar woorden tekort schieten, spreekt de muziek

26-12-2020

Het jaar 2020 zit er op. Wat een jaar was het. Het coronavirus was en blijft ook nog even de hoofdpersoon. Onzichtbaar, maar alom aanwezig. En iedereen had en heeft zo zijn eigen kruis te dragen. De samenleving kreunt in haar voegen, want ‘samen’ is steeds meer een gevoel geworden in plaats van een praktijk. De ander kan immers een gevaar zijn voor je gezondheid. Voor velen voelt de afstand groter dan anderhalve meter.

Jan Wijbenga

Over eenzaamheid is al veel gezegd. Het treft niet alleen alleenstaanden. Ook anderen zien hun netwerken gedigitaliseerd worden. Houden de opgebouwde verhoudingen zó ook stand? Het persoonlijk medeleven uit zich nu in een kaartje, appje, telefoontje, mailtje, of een kerstpakketje. Dichter Jules Deelder zei het al: de omgeving van de mens is de medemens. 

Muziek is een adequaat middel om je stemming te vertolken. Muziek biedt troost en bemoediging, je gaat er even helemaal in op. En dankzij YouTube is haast alle muziek beschikbaar. Smaken verschillen: niet iedereen vindt klassieke muziek mooi. Maar er zijn zoveel andere muziekstijlen. De huidige situatie bracht me ertoe om een favorietenlijstje te maken, onder het motto: vertel me waar je van houdt en ik zal zeggen wie je bent. Het bleek diverser dan ik had verwacht.

Veel gelovigen houden van geestelijke muziek, waarschijnlijk vooral ook om de teksten. Voor mij is een lied het mooist als de melodie, de uitvoering en de tekst volmaakt bij elkaar passen. Dat heb je soms. Waar woorden tekort schieten, spreekt de muziek. Muziek kan het onzegbare overbrengen, en iets in je losmaken. De Amerikaanse schrijver Henry Miller noemt de muziek de blikopener van de ziel.

De bijbel rept op veel plaatsen over muziek en zang. Allemaal uitingen die belangrijke sacrale gebeurtenissen opluisterden en kracht bijzetten. Zo wordt in 1 Kronieken uitgebreid geschreven over een orkest van zangers en muzikanten. Op andere plaatsen worden vooral snaar- en blaasinstrumenten genoemd.

De pelgrims zongen liederen, mede om de moed erin te houden en het doel voor ogen. Maar zijn wij niet allen in dit leven pelgrims die op doorreis zijn naar een toekomst die oplicht in barre tijden? Zo is lied 801 een mooi voorbeeld van hoe de tekst van Bonhoeffer en de muziek van John Stainer samenvallen. En luistert u met Pasen eens naar de Crucifixion van deze componist: prachtige passiemuziek.

In Amerika ontstond binnen de zwarte gemeenschap de gospelmuziek, die hen boven het schamele en onderdrukte bestaan uittilde door te verwijzen naar God die hun nabij was. Troost, maar vaak op een sprankelende manier gebracht. Een meer ingetogen voorbeeld is Aretha Franklin met haar vertolking van Amazing Grace. Wat een stem!

Toen Bob Dylan eind jaren ‘70 zich tot het christendom bekeerde, moesten zijn fans erg wennen. Maar, zei hij, religiositeit en filosofie vind ik in de muziek, en nergens anders. Het leverde prachtige nummers op als Slow Train Coming, Saved en Shot of Love.

Muziek heeft een grote zeggingskracht. Wie iemand een bemoedigend kaartje stuurt, kan daar ook een luistertip op zetten. Misschien leidt het wel tot mooie gesprekken. Wat heeft u trouwens op uw lijstje staan?
 

Lees verder

Groene theologie

10-12-2020

Lithoijen is een klein, oeroud Brabants dorp. Zo’n 900 mensen leiden daar een stil en gerust leven in de schaduw van een grote negentiende-eeuwse neogotische rooms-katholieke kerk.
Een aantal weken geleden schrokken de inwoners van een enorme knal in de nacht van zaterdag op zondag. Op zondagmorgen bleek waar die knal vandaan kwam: een vuurwerkbom had een geliefd Christusbeeld in het dorp versplinterd. Het lag aan gruzelementen op straat en de bevolking zei ontzet: “Ze hebben een stuk van onze geschiedenis vernield.”

Ds. Pieter Versloot

Een week later troffen de inwoners een nieuw en verrassend Christusbeeld aan op dezelfde plek: het was gemaakt van gebruikte aluminium blikjes. Die werden in één dag bij elkaar geraapt door drie mensen van de beweging Yes, we can. Deze beweging zet zich in voor statiegeld op blikjes in Nederland. (Oud-minister Pronk pleitte daar in 2001 al voor!) Jaarlijks gooien we in Nederland 125 miljoen blikjes van ons af in de natuur of op straat. Het probleem van aluminium blikjes is de lange afbreektijd: volgens kenners kan het 80 tot een miljoen jaar duren voordat een Red Bull-blikje volledig vergaat.

Twee cabaretiers van televisieprogramma Even tot hier maakten van deze nood een deugd: Ze gaven de inwoners van Lithoijen een nieuw beeld van Christus terug, gemaakt van zwerfafval, waar ze weer een miljoen jaar mee verder konden. Het resultaat deed me denken aan de Shoe Christ: een enorm Jezusbeeld in Praag, gemaakt van 1444 afgedankte schoenen door de Tsjechische kunstenaar Pjotr Motyzka.

Ik was benieuwd wat de inwoners van Lithoijen van hun nieuwe aanwinst vonden. Hun Christusbeeld werd opgeblazen door mensen, die uit frustratie over het algehele vuurwerkverbod niet wisten wat ze deden. Zij zorgden ervoor dat de dorpelingen letterlijk maar ook figuurlijk een ander beeld kregen van Jezus. Hun eikenhouten beeld, stammend uit de glorietijd van het Rooms-Katholicisme maakte plaats voor een gerecycled product van onze wegwerpmaatschappij. Ze vonden het: “Uniek, creatief, confronterend, met eerbied gemaakt, een waardige vervanger”.

“Gelukkig maar, want ze moeten er een miljoen jaar tegen aankijken”, dacht ik eerst. “Dat is niet waar”, bedacht ik me een seconde later. We laten 125 miljoen keer per jaar zien dat we rustig iets weggooien dat nooit vergaat. Dat kan dus ook met een Jezusbeeld gebeuren. Of met Jezus zelf. Die vergaat ook nooit.
 

Lees verder

Advent in coronatijd

27-11-2020

Voor het eerst in de hedendaagse geschiedenis bereiden we ons voor op het Kerstfeest tijdens een pandemie. Het is op dit moment nog onduidelijk hoe we dat kunnen doen volgends de regels die dan zullen gelden. Zeker is dat het in ieder geval anders zal gaan dan we tot nu toe gewoon waren. Maar als een rots in de branding ervaren we: het grote verhaal dat we delen is nog precies hetzelfde. De kleur blijft paars, de kleur van schaamte en boete.

Dr. Simon Bijl

De overtuiging dat ons leven niet altijd die vorm krijgt die de Eeuwige van ons vraagt, kan men horen in de eerste psalm die klinkt op de eerste zondag van Advent: ‘Tot U, Heer, heb ik mijn ziel geheven’ (Psalm 25:1, 2 en 3, berijmd). Hiermee wordt gezegd en gezongen dat we het hier op aarde niet zelf redden. Als gelovigen zoeken we hulp en een luisterend oor bij de Heer. Alleen met God kunnen wij de goede weg vinden en gaan naar vrede en geluk.

De tweede adventszondag laat, naast Psalm 80:1 en 2, de profeet Jesaja spreken (30:19, 27 en 30) en wordt daarom Populus Sion genoemd (Volk van Sion). Daarin wordt de verlossing aangekondigd, waar de psalm om vraagt.

De derde zondag van Advent heeft paars of rozerood als kleur. Gaudete is de naam in het Latijn, vertaald betekent dat: Weest blij! Die woorden staan in Filippenzen 4:4 en 5. De psalm die daarbij aansluit, is de 85e. Want de hulp en verlossing waar mensen om bidden, zal ook komen. De aarde en hemel raken elkaar. De aarde en de mensheid zijn niet tot de ondergang verdoemd.

Als laatste zondag van de Advent komen de hemelen opnieuw aan de orde. Zij bevochtigen de dorre aarde en het leven krijgt zijn kleur en glans. In het Nederlands heet het dan ‘Dauwt. Hemelen’, in het Latijn Rorate coeli. De psalm hierbij is de 19e. De zon gaat schijnen en verjaagt de duisternis. Deze oude traditie gaat nu opnieuw klinken. Maar door de situatie waarin wij mensen nu wereldwijd leven, klinkt het anders. Wij kunnen hierin de nood en de schreeuw om hulp van alle tijden en plaatsen herkennen.

Bidden wij dat Kerstfeest 2020 voor ons en de wereld het contact zal worden met de liefde en barmhartigheid van de Eeuwige, om licht in vrede te kunnen delen met elkaar in deze wereldtijd.
 

Lees verder

De dood heeft niet het laatste woord

12-11-2020

145 namen klonken tijdens de viering van Allerzielen in de Petruskerk in Uden. De namen van de in het afgelopen jaar overleden parochianen uit Uden, Veghel en omliggende dorpen. Uden en Veghel waren tijdens de eerste coronagolf één van de zwaarst getroffen gebieden in Nederland. Nooit eerder werden in de Petruskerk tijdens Allerzielen zoveel namen genoemd.

Annelies Noordhof-Hoorn

Uiteindelijk brandden er 145 kaarsjes; voor iedere parochiaan één. De pastoor richtte zich via de camera tot zijn gemeente en alle nabestaanden. Zoals het tijdens de eerste coronagolf vaak niet mogelijk was om een uitvaart bij te wonen, zo verhinderde de nieuwe coronagolf het fysiek bijwonen van deze mis.

Komende Gedachteniszondag (22 november), ook wel Eeuwigheidszondag of Zondag Voleinding genoemd, zal in de protestantse kerken in Nederland een vergelijkbaar beeld te zien zijn. Normaal gesproken biedt deze laatste zondag van het kerkelijk jaar gelegenheid om met elkaar degenen die ons zijn ontvallen te herdenken. Samen met de gemeente en ook met familie en dierbaren van de gestorvenen. Een gedeeld moment van bezinning, troost en bemoediging. Dit jaar kunnen we niet met elkaar als familie of vrienden naar de kerk. Dat is een gemis (het zoveelste). Toch blijft de kracht en troost die uitgaat van het noemen van de naam van de gestorvene en de leeftijd die hij of zij mocht bereiken even sterk, ook al komt die via de computer tot ons: God kent ons bij onze naam.

Onze gedachten zullen die zondag uitgaan naar de familie en geliefden van de jongste neef van mijn man. Enkele weken geleden stierf hij, nog maar 27 jaar oud. Tijdens zijn ziekbed heeft hijzelf de tekst uitgezocht voor zijn begrafenis, namelijk uit Jesaja 43: “Ik heb je bij je naam geroepen, je bent van mij! Moet je door het water gaan – ik ben bij je; of door rivieren – je wordt niet meegesleurd. Moet je door het vuur gaan – het zal je niet verteren, de vlammen zullen je niet verschroeien.”

Kanker, corona, geweld, bosbranden en overstromingen teisteren ons, bedreigen ons en boezemen ons angst in. Maar God belooft dat het vuur ons niet zal verteren en het water ons niet zal meesleuren. Het vuur in de oven verzengde Daniël niet; een engel stond hem bij. Het volk Israël trok droogvoets door de Jordaan, de rivier sleurde hen niet mee. Deze oude verhalen symboliseren de kracht van Gods liefde. De dood heeft niet het laatste woord.
 

Lees verder