content image

Kerk in Stad: hét kerkblad van Groningen 

Kerk in Stad is het informatie- en opinieblad van de Protestantse Gemeente Groningen. Het informeert u over het kerkelijk leven in de stad Groningen, maar ook over kerk en geloof in Nederland en in de wereld. Niet alleen in de vorm van wijkberichten van de diverse (PKN) kerken, maar ook door middel van achtergrondartikelen, het actuele nieuws, interviews met interessante stadjers, boekbesprekingen, columns en nog veel meer.

Met Kerk in Stad blijft u op de hoogte van een gemeente die bruist van de activiteiten, van de mensen daarachter en van geloven met je hoofd, hart en handen.

Kerk in Stad verschijnt tweewekelijks en is een uitgave van Stichting Kerkblad Protestantse Gemeente Groningen in samenwerking met Dekker Creatieve Media & Druk.


Smartphone of een tablet?
U kunt Kerk in Stad nu ook via een APP lezen. Te downloaden voor Apple producten in de App Store, en voor Android in de Google Play Store.

Redactioneel - Kerk in Stad nr. 10

23-05-2019

Beste lezer,

Uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat er niets boven Groningen gaat. Wanneer je wandelt door de stad en de Martinitoren uit de mist ziet opstijgen, of wanneer je over ‘t Hoogeland rijdt terwijl de avondschemer valt en bliksem over de horizon schiet, kun je nauwelijks anders dan dit beamen. Bovendien, iedereen weet dat de wereld ophoudt voorbij Valom en Oudeschip en Nooitgedacht.

Rob Kroes ging voor Kerk in Stad op pad naar de tentoonstelling ‘Waar kom je weg? Zes eeuwen migratie naar Groningen’ in het Noordelijk Scheepvaartmuseum. Saksen, Hugenoten, Hannekemaaiers, Doopsgezinden en Joden en nog veel meer mensen vonden in de loop van de geschiedenis hun weg naar Groningen. In de wijkberichten en kerkdiensten in Kerk in Stad zie je de migrantengroepen nog een beetje weerspiegeld.

We moeten wel een beetje zuinig zijn op onze stad en provincie. Van de slechte berichten over het klimaat word je soms wat moedeloos – maar vanuit de christelijke traditie is er reden genoeg om niet bij de pakken neer te gaan zitten. Anita Akkerman geeft theologische tips in ‘Kerk en Theologie’.

Want gelukkig gaat er toch iets boven Groningen. Tiemo Meijlink vertelt ons in Bij de Tijd over ‘de naam boven alle namen’. Juist de nederige weg van diepgaande solidariteit maakte Christus de koning boven alles. De torenspitsen van die romanogotische kerkjes wijzen niet in de leegte.

Vriendelijke groet,
Annejet Fransen

Lees verder

Redactioneel - Kerk in Stad nr. 9

09-05-2019

Beste lezer,

Dodenherdenking en Bevrijdingsdag zijn net achter de rug, die ons eraan herinneren hoeveel onze reacties waard zijn. Reageren op onrecht, in actie komen, een hand uitsteken of een beslissing nemen kan mensenlevens redden of ze vernietigen. Daarna reageren we weer, of we nou willen of niet, op de gevolgen van onze daden. Arjen Zijderveld schrijft daarover in ‘Kerk en Theologie’.

Een keuze kun je maken in een ogenblik, maar als de inzet hoog is, is het kostbaarste wat je kunt krijgen tijd om erover na te denken. Dat is precies wat de vrijwilligers van het nieuwe ‘Overweeghuis’ willen schenken aan prostituees in Groningen. Het huis is letterlijk een plek om te overwegen, over hun leven en hun toekomst, zonder dat de vrouwen zich meteen hoeven vastleggen. Willen ze uit het beroep stappen, dan worden ze door anderen verder geholpen en ondersteund. Het Overweeghuis geeft ze de tijd, de vrijheid en de macht om die keuze te maken.

Ook als je niet zulke ingrijpende keuzes hoeft te maken, kan bezinning goed zijn. In een kerkdienst, bijvoorbeeld. Stadjer Henk de Vries, cantor, organist en dirigent in Groningen, vertelt hoe hij in de muziek van een kerkdienst meer ervaart wat er bedoeld wordt dan in gesproken tekst. Maar ook in woorden is kracht. Daarover schrijft ds. Bijl in ‘Bij de Tijd’. De zondagen na Pasen hebben oude namen waarin betekenis schuilt: jubel, zing, vraag en luister. Het zijn aanmoedigingen om te reageren op Gods daden op verschillende manieren. Daarbij laten we even los wat we zelf voelen of ervaren en gaat het niet meer om wat het dagelijks leven brengt. “Men krijgt de tijd om Pasen te verwerken, de vrijheid tegemoet.”

Vriendelijke groet,
Annejet Fransen

Lees verder

Redactioneel - Kerk in Stad nr. 8

25-04-2019

Beste lezer,

Nog maar een paar dagen geleden keek ik, keek heel Europa, ontzet naar de vlammen die uit de Notre Dame van Parijs sloegen. De brand vrat zich door het eikenhouten dak waaronder zich al eeuwenlang mensen verzamelen in dienst van God. Dag na dag, week na week, vanaf de middeleeuwen tot nu, deden mensen dezelfde dingen op dezelfde plek. Wordt ergens beter zichtbaar hoe waardevol dat is?

Anne Nijland pleit in ‘Bij de Tijd’ voor de herhaling. De feestdagen zijn er niet voor niets en zijn het waard om bij stil te staan. Ze herinneren ons eraan wat ervoor heeft gezorgd dat we kunnen leven en vieren zoals we dat doen. Door het vieren van Pasen worden we op een nieuw spoor gezet, schrijft Marga Baas in ‘Kerk en Theologie’. Een weg van vallen en opstaan, maar vooral een weg van verwachting.

Niet alleen feestdagen, maar ook verdrietige gebeurtenissen mogen herdacht worden. Het is binnenkort 4 mei, wanneer herinneringen aan de oorlog een belangrijke plaats innemen in ons dagelijks leven. In de ‘Stadjer’ vertelt mevrouw Sperber, die als kindje haar Joodse ouders verloor in de oorlog, haar verhaal. Opdat we het nooit zullen vergeten.

Rob Kroes interviewde kunstenaar Henk Pietersma, van wie een tentoonstelling in de Martinikerk te zien is. Hij maakte schilderijen bij de woorden uit het Credo, wat resulteerde in een prachtig boek in woord en beeld. Op de voorpagina van deze Kerk in Stad ziet u het schilderij Tertia die, ‘op de derde dag’. Als dat niet hoopvol is: het komt misschien niet meteen, maar de vrede is in aantocht.

Het is ons mensen eigen te blijven herhalen, te blijven herinneren. Mensen zullen terugkeren naar de Notre Dame en hun geloof meenemen naar de geblakerde stenen, waartussen het gouden kruis nog ongeschonden staat.

Vriendelijke groet,
Annejet Fransen

Lees verder

Redactioneel - Kerk in Stad nr. 7

11-04-2019

Jaargang 20, nummer 7

Beste lezer,

Eindelijk, het paasnummer! Niet alleen voor de abonnees, maar voor alle leden van de PGG. Vaste abonnees weten dat Kerk in Stad elke twee weken verschijnt, dus het paasnummer omvat de hele periode van Palm- tot Beloken Pasen. Morgen, op Palmpasen, zingen we en versieren de kinderen hun palmpasenstokken. Daarna wordt het stil.

Bij ‘inkeer’ denken we al snel aan introspectie, het nadenken over jezelf en je identiteit. Zo dicht bij Pasen kunnen we dat juist even loslaten. Identiteit is een dynamisch proces, zegt Jan Wijbenga in ‘Bij de Tijd’, en God gaat met ons mee door de tijd.


In de afgelopen jaren werden verschillende kerkdenominaties door elkaar geschud door het naar buiten komen van feiten die allerminst onderdeel zouden moeten uitmaken van hun identiteit: mensen, kinderen, waren binnen de kerk misbruikt. Geen gemakkelijk onderwerp, maar toch moeten we het erover nadenken. Tiemo Meijlink vertelt wat dit betekent voor het verstaan van de plek van de Kerk in de samenleving en de invulling van kerkelijk recht. Een oeroude theologie blijkt weer heel relevant.

In ‘Kerk en Samenleving’ ontmoeten we een vrouw die, negentien jaar nadat ze vanuit Amerika naar Nederland was verhuisd, een brief kreeg dat ze moest komen inburgeren. Ze gaf inmiddels al rondleidingen door de stad. Ook aan geboren Groningers, nota bene. In ‘Stadjer’ komen dit keer twee jonge stadjers aan het woord. Die weten heel goed wie ze zijn en wat ze willen: appelflappen eten en knutselen. Neem het ze eens kwalijk.

Maar dan, daar is de Stille Week. Achterin deze Kerk in Stad vindt u een poëziebespreking van Marian Knigge. Een van de wachters bij het graf van Jezus smeekt: “ach, roer mij aan en stel mij op mijn plaats.” Het onbevattelijke is gebeurd en hij is bang, maar wil ook het ongelooflijke geloven. Het is eindelijk Pasen.

Vriendelijke groet,
Annejet Fransen

Lees verder

Redactioneel - Kerk in Stad nr. 6

28-03-2019

Beste lezer,

Er was een mini-crisis bij Kerk in Stad: er was zoveel kopij binnengekomen dat het allemaal niet paste. De wijkgemeenten hadden zoveel te vertellen, zoveel aan te kondigen, zoveel nieuws te brengen. Als u dit leest, zal het wel opgelost zijn. Met een strenge rode pen (van mij) en wat creatief puzzelen met de kopij (door de vormgever) schuiven we de overdaad in de toegewezen 24 pagina’s.

Er zijn meer crises in Nederland de afgelopen tijd, crises die niet met schuiven en doorstrepen op te lossen zijn. Gevaarlijke denkbeelden wortelen in steeds meer hoofden en groeien naar buiten, naar een praktijk van geweld en haat. In het ergste geval, dodelijk. In het beste geval, de baan effenend voor dodelijk geweld.

Ik noem geen namen, dat gebeurt al genoeg. Kerk in Stad is geen nieuwsblad. Daarom blijven we bezig met ‘informeren en verdiepen’ over het kerkelijke. Nu, dat geloof ik vast, relevanter dan ooit. Want de kerk is geen eiland. Evert Jan Veldman schrijft in ‘Kerk en Theologie’ over een kerk die naar buiten treedt. Waar in de wereld begin je in vredesnaam?
Tiemo Meijlink en Jacobine Gelderloos spreken over de toekomst van de kerk in ‘Kerk en Samenleving’. Ze zien nieuwe ontwikkelingen en eeuwenoude tradities door elkaar lopen. Er is pijn om wat je los moet laten, maar ook hoop voor een kerk die veerkrachtig is.

De boekbespreking van ds. Pieter Versloot gaat over Raak de wonden aan van de Tsjechische priester Tomáš Halík. Hij citeert: “Als ik de pijn van mijn naasten niet serieus neem, heb ik niet het recht God te belijden.”
Andersom werkt het misschien ook: wanneer we God oprecht belijden, neem we de pijn van de naaste serieus. En zolang we aan de kant van de zwakkeren staan, is de kerk zijn relevantie voor de samenleving niet verloren. Crisis of geen crisis.

Vriendelijke groet,
Annejet Fransen

Lees verder

“De naam verleend die boven alle namen staat”

23-05-2019

(Philippenzen, 2, 5 – 11)

Vanaf Pasen, de opstandingsdag, worden veertig dagen geteld, en dan is daar het bericht dat Jezus in de hemel wordt opgenomen. We lezen het in het eerste hoofdstuk van het boek Handelingen. De dagen rondom Pasen spelen een grote rol in de Bijbel en in de geloofstraditie. Veertig dagen voor, veertig dagen na Pasen, het zijn periodes die in de loop van de kerkgeschiedenis steeds belangrijker zijn geworden. Pasen kun je niet afdoen met een paar dagen, je hebt een lange periode nodig om stap voor stap dichterbij het geheim van Jezus Messias te komen.

Tiemo Meijlink

Zo is de Hemelvaart van Jezus niet een op zichzelf staand gegeven, maar een stap in de beweging die in en rond Pasen wordt gemaakt. En die beweging is ook nog niet afgerond met de Hemelvaart, maar vindt pas zijn eigenlijke voltooiing bij een nieuw begin, met Pinksteren (letterlijk betekent dat de vijftigste dag). Dan wordt de Geest uitgestort en is het woord aan de leerlingen, aan de volgelingen, aan allen die messiaans willen leven. Dan wordt een nieuw begin gemaakt, in de navolging.

Een koninklijk gebaar

De opstanding van Christus en daarmee ook zijn opgenomen worden in de hemel, vertellen ons wie deze mens eigenlijk is geweest. Zijn weg van ontlediging, van gelijk worden aan de minsten der mensen, zijn gehoorzaamheid tot de dood aan een kruis, is een tragisch gebeuren. Het is de schokkende verspilling van een mensenleven. Maar goed beschouwd is het ook een koninklijk gebaar! Hier is iemand een weg gegaan die werkelijk een nieuw zicht biedt op onze wereld, of sterker nog: die onze wereld openbreekt. Een koninklijke weg, die het verdient een naam te krijgen boven allen namen. In het bericht van de Hemelvaart wordt dat benadrukt: het koninklijke karakter van de gekruisigde Christus.

Grote leiders

Daarmee is dus ook iets over koningschap gezegd. Ware soevereiniteit, echt koningschap wordt gevonden in diepgaande solidariteit, in een liefde die zelfs niet wijkt voor de laatste grens. Gelukkig zijn er veel mensen in deze wereld die dat ook op waarde weten te schatten, die dat aanvoelen. Veel mensen hebben pas waardering voor grote leiders, als zij zich verbinden met de minsten voor wie ze verantwoordelijkheid dragen, als zij voor hen door het vuur willen gaan. Mensen als Martin Luther King, als Bonhoeffer, als bisschop Romero van El Salvador, als Mahatma Gandhi, als Nelson Mandela. Stuk voor stuk mensen die de weg van solidaire liefde gingen, op soevereine, op koninklijke wijze.

Je zou kunnen zeggen: zij vormen op geheel eigen wijze een weerspiegeling van waar het met Pasen en met Hemelvaart om gaat. En niet alleen zij, deze groten der aarde, maar met hen ook alle gewone mensen die in hun leven de dienst aan de ander zoeken. Zij gaan daarmee hun levensweg in de Geest van Christus. Hemelvaart benadrukt het koninklijke van de kruisweg van Jezus. En zo is het een van de stappen om dichter bij het geheim te komen van Hem naar wie wij vernoemd zijn.

Lees verder

Van Pasen naar Pinksteren, vijftig dagen

09-05-2019

Dit jaar viel het christelijke Pasen bijna samen met het joodse Pesach, op 21 respectievelijk 20 april. Dat betekent dat ook het christelijke Pinksterfeest op dezelfde dagen valt als het Wekenfeest uit de joodse traditie.


Dr. S.W. Bijl

Het joodse Wekenfeest heeft twee kanten: het herinnert aan de wetgeving op de Sinaï, op de vijftigste dag na de uittocht uit het land van de slavernij Egypte, en het is een oogstfeest. In de joodse overlevering heet dit de periode van de ‘Omertelling’, zeven maal zeven, tot de 50ste dag deze tijd afsluit. Een omer is een maat voor de gerst die in deze tijd elke dag als offer werd gebracht in de tijd dat de tempel nog bestond.

In de christelijke traditie hebben de zondagen tussen Pasen en Pinksteren Latijnse namen gekregen, vaak verwijzend naar de Psalm van de betreffende zondag. De zondag na Pasen kreeg de naam ‘Quasi modo geniti’, een naam ontleend aan woorden uit de eerste brief van Petrus 2:2. Pasen laat de gelovigen opnieuw beginnen, als pasgeboren kinderen gaan ze het leven ontdekken, “verlangend naar de zuivere melk van het woord”. We zijn nog lang niet toe aan zware kost, al verbeelden sommigen dat ze daar onmiddellijk aan kunnen beginnen. Zelfoverschatting ligt altijd op de loer. In ons taalgebied kennen we ook de naam Beloken Pasen. Beloken betekent dan het tegenovergestelde van ontluiken. Deze zondag sluit Pasen af. De luiken gaan dicht.

De tweede zondag na Pasen draagt in de traditie de naam ‘Misericordia Domini’ uit Psalm 33:5. In het Hebreeuws lezen we daar chesed, vaak vertaald met genade of barmhartigheid. Alleen dankzij die eigenschap van de Eeuwige kunnen mensen leven.

Na deze zondag volgt een hele trits van namen, die allen iets te maken hebben met onze reactie op Gods daden. Het begint met de oproep ‘Jubilate’, Jubelt, uit Psalm 66:1 op de derde zondag. Dan komt de vierde zondag ‘Cantate’, Zingt, uit Psalm 98:1, en de vijfde zondag ‘Rogate’, Vraagt, een van de werkwoorden uit Psalm 66. Hierbij denken gelovigen aan bidden.

Al deze oproepen zijn gericht tot mensen. Zij moeten reageren op de boodschap van Pasen, feest van het Leven en de Levende. Op de zondag van het vragen volgt de zondag van horen. Het is logisch dat de laatste zondag voor het feest van Pinksteren een bede tot God is: ‘Exaudi’, Hoor of Luister! Want ook na Pasen ervaren mensen pijn en verdriet. Het kost soms de grootste moeite positief gestemd te blijven. Zonder gehoord te worden, blijft men op zichzelf aangewezen. Deze laatste zondag heeft ook een naam in het Nederlands: het Weeskind. Een weeskind vraagt om gehoord en gezien te worden. Het kind mist zijn natuurlijke bescherming, zijn ouders. Jezus is ten hemel gevaren en de Geest is nog niet uitgewaaierd over de volgelingen van de Heiland. Hier klinkt opnieuw de kwetsbaarheid van de gelovige mens door. Het kind roept om zijn Vader.

Elke zondag en week krijgt zodoende een eigen klank, al blijft de kleur wit. Men krijgt de tijd om Pasen te verwerken, de vrijheid tegemoet.

Lees verder

Kracht van de herhaling

25-04-2019

Met het vieren van Jezus’ opstanding afgelopen Pasen is een nieuw begin begonnen. Opnieuw. Want Pasen komt elk jaar voorbij, net als de vele al dan niet religieuze feestdagen die voor ons liggen. Zo een indruk als ze vroeger konden maken, kunnen feestdagen soms akelig op gewone dagen lijken. Schuilt er kracht in die jaarlijkse herhaling?

Anne Nijland

Jazeker. Die kracht zit hem in de rituelen. Door even uit het alledaagse te stappen en tijd in te plannen voor de momenten waarop de betekenis van deze feestdagen onderstreept worden, kun je bewust blijven van wat we vieren en gedenken. Dat geldt voor zowel religieuze als niet-religieuze feestdagen. Met Pasen hebben we dat kunnen doen door (één van) de diensten van de Paascyclus te bezoeken. Zo word je letterlijk stil gezet en bewust gemaakt van de betekenis van een Witte Donderdag of Stille Zaterdag. 4 mei krijgt betekenis door mee te doen met de twee minuten stilte, dat kan zelfs thuis op de bank. Bevrijdingsdag wordt bepaald door festiviteiten, of door het bekijken van een oorlogsdocumentaire. Het maakt je na al die decennia bewust van het feit dat vrijheid niet vanzelfsprekend is en dat we dankbaar mogen zijn voor al die jaren dat we al ‘oorlogsvrij’ zijn.

Meedoen en meevieren maakt verschil. Simpel gezegd zorgt het ervoor dat niet elke dag op de ander lijkt, zoals elke periode van het kerkelijke jaar zijn eigen kleur en vieringen heeft, en zoals elk seizoen zijn eigenschappen heeft. Wat dramatischer gezegd kan meevieren het verschil maken tussen bestaan en leven. De feestdagen die voor ons liggen laten ons zien dat er heel wat condities en voorwaarden zijn, willen we ons leven kunnen leven zoals we dat dagelijks doen. Zonder Jezus’ opstanding geen nieuwe kansen, geen ultieme getuigenis van de Liefde van God voor ons mensen, geen schone lei en geen vreugde jegens dit alles. Zonder het offer van zoveel (buitenlandse!) mensenlevens om de Tweede Wereldoorlog in ons land tot een einde te brengen, geen vrijheid. Zonder Pinksteren geen uitstorting van de Heilige Geest over alle mensen ongeacht geslacht, status of talent. Zonder Heilige Geest geen mogelijkheid voor elke simpele ziel om ons op eigen initiatief te laven aan Gods nabijheid. Al die mogelijkheden, om te bidden, om ons vergeven te weten en een nieuwe stap te mogen zetten, om naar de kerk te gaan, om ons veilig te voelen, om te kunnen stemmen, om onszelf te mogen zijn, etc., zijn ons gegeven. En daar herinneren ons die feestdagen aan. Mits wij tijd vrijmaken om er bij stil te staan. Herhaalse!

Lees verder

Wie we werkelijk zijn

11-04-2019

Identiteit is veel in het nieuws. Maar wat is het eigenlijk? Het is in ieder geval een begrip om iets af te bakenen. Iets wat jou of jouw land uniek maakt. Maar wie bepaalt wat jouw identiteit is, wat de identiteit van Nederland of van jouw kerkgemeenschap is?

Jan Wijbenga

In de politiek gaat het op gezette tijden om onze nationale identiteit, en worden kenmerken genoemd die andere landen niet zouden hebben. Dat kan met karakter van ‘de Nederlander’ te maken hebben, maar ook met de geschiedenis, ligging of de inrichting van ons land. Het is een politiek construct,  bedoeld als scheidslijn om van mensen te kunnen zeggen dat ze hier niet passen of thuis horen. Hun voorgeschiedenis ligt elders, hun cultuur of religie is anders.

Maar hebben Nederlanders echt zoveel met elkaar gemeen als men zegt? Ik geloof er niets van. De onderlinge verschillen tussen witte - boreale moet ik tegenwoordig zeggen - Nederlanders zijn ontzettend groot, in gedrag, kennis en opvattingen. Vaak voel ik me meer verbonden met nieuwkomers dan met mensen wier wieg al vele generaties in Nederland staat.

Opgroeien en ouder worden kan een levenslange zoektocht zijn naar je persoonlijke identiteit. Worden wie je bent – dat kan even duren, en wordt vaak in het spirituele getrokken. Wie ben ik, wat zijn mijn waarden, wat geeft mijn leven zin, wat onderscheidt mij van anderen, wat maakt mij uniek – vooral dat laatste willen we graag. En tegelijkertijd zoeken we naar verbindingen met anderen, in wie we onze identiteit herkennen. Zo kunnen gemeenschappelijke hobby’s, kleding, gedrag, vrijetijdsbesteding of werkkring leiden tot een groepsgevoel, dat je eigen persoonlijke identiteit versterkt en naar anderen toe aanzien geeft. Ook het maatschappelijk middenveld heeft zich langs identiteitslijnen ontwikkeld.

In Groningen zijn de wijkgemeenten op zoek naar een nieuw profiel. Niet dat alles anders moet, maar we willen nieuwe vormen én woorden vinden om ons geloof te belijden en tegelijkertijd aan te sluiten bij wat gaande is in de samenleving. Verbindingen leggen zonder de onopgeefbare kern te verliezen. God, Christus en de Geest: ze gaan met ons mee door de tijden heen. Zij zijn flexibeler dan wij, die bang zijn om te verliezen wat we hebben.

Identiteit is niet een statisch begrip, maar een dynamisch proces: hij ontwikkelt zich voortdurend. Wie dat kan meemaken gaat een kans- en glansrijke toekomst tegemoet, als persoon én als gemeenschap

Lees verder

Halfvasten: de zin van het kerkelijk jaar

28-03-2019

Bij verschijnen van dit nummer zijn wij zijn aangeland in het midden van de veertigdagentijd. Aanstaande zondag is het zondag Laetare (Latijn voor: ‘verheug u’). De naam van deze zondag is ontleend aan Jesaja 66:10, waarin de mensen worden opgeroepen zich met Jeruzalem te verheugen op een komende vrede die over de stad zal komen. Het is een zondag met een roze randje in de paarse tijd van vasten en bezinning met oog op Pasen. Voor even, halverwege de vasten, wordt er alvast vooruitgekeken naar Pasen. Daarom wordt deze zondag ook wel ‘Klein Pasen’ genoemd.

Tiemo Meijlink

Het is belangrijk dat oude gegeven van de kerkelijke kalender op waarde te schatten. Ook als het vastentijd is, tijd van boete doen en bezinning over het lijden van onze wereld, over het menselijk tekort, vond de kerk het kennelijk belangrijk om dat vasten niet geïsoleerd te bezien en te ervaren, maar het ook halverwege al in verband te brengen met het hoge feest van de kerk, met Pasen. Alsof men daarmee heeft willen zeggen: “Niet vergeten dat het daarom gaat: de gekruisigde die wij navolgen, is de Levende, de mens van Pasen die als de Geest van leven en liefde met ons is!”

Hoe beleven wij eigenlijk die kerkelijke kalender? Het zou goed kunnen dat velen dat alleen maar weer even te binnen schiet als je in de kerk komt en op de voorkant van de liturgie leest dat het de zoveelste zondag van de veertigdagentijd is. Of als de ouderling van dienst dat aan het begin van de dienst nog even noemt. “O ja, da’s waar, we zijn op weg naar Pasen,” denk je dan. Anderen beleven het misschien intenser, de 40 dagen, en houden zich aan een bepaalde manier van vasten. Hoe dan ook, steeds ervaren we vooral ook de druk van een andere tijd: de kloktijd, de urgentie van de actualiteit, het ritme van de agenda, het voortrazende leven van alledag. Op zich allemaal heel begrijpelijk, dat dat ons vooral bezighoudt.

Toch is het goed om die kerkelijke kalender te volgen, ook al is het misschien een tijdservaring in de marge van onze alledaagse beleving. Want op het ritme van het kerkelijk jaar worden we intens herinnerd aan het geheim waaruit de kerk haar inspiratie haalt. Het geheim, het mysterie van Jezus Christus, deze mens over wie wij aarzelend zeggen of soms ook jubelend zingen: hij is een mens uit God met de Naam ‘Ik zal er zijn’. Zo is de zin van het kerkelijk jaar een oefening in de tijd: in dagen, weken en periodes steeds opnieuw, steeds vanuit een ander perspectief ons Jezus Christus voor ogen te stellen.

Als ik dit schrijf, zijn we net opgeschrikt door de terreuraanval in Utrecht, waar doden en ernstig gewonden zijn gevallen. Zomaar middenin het gewone, dagelijkse leven van mensen. Vreselijk! Te midden van het verdriet en de schok kun je ook dankbaar zijn dat er een rechtstaat is die hier meteen op alle fronten actief wordt en de mensen beschermt en verzorgt die dat nodig hebben. Godzijdank is er in al het lijden van onze wereld de compassie, de zorg voor mensen. Laat ook dat gegeven een verwijzing zijn naar het mysterie van Pasen, waaraan wij ons in deze tijd toewijden.

Lees verder